Peter, Bjorn and John - Gimme Some
Dürüst olmam gerekirse Peter, Bjorn and John’a hiç düşkünlüğüm yoktu ta ki; ‘Gimme Some’a kadar. Bir, iki kez canlı izlemiş olsam da, çok da bir özelliklerinin olduğunu düşünmüyordum açıkcası. Ama ya ‘Young Folks Onuuur?!?’ demeyin bana, on bilmeyeni, sevmeyeni dövüyorlar zaten. Gruptan nefret etmiyordum bu arada hiç öyle bir şey olmadı ama nasıl diyeyim orta halli olduklarını düşünürdüm hep. Öyle ki; Radar’da çalarlarken konserlerini yarıda bırakıp çadıra sevişmeye giden biriyim. (hahah)
Young Folks yüzünden tam bir ‘one hit wonder’ olarak gördüğüm Peter, Bjorn and John beni yeni albümleriyle öyle bir yanılttı ki feleğim şaştı! Bu albüm çok başka, bambaşka bir şey! Müthiş, harikulade, enfes ve bilumum aklınıza gelebilecek övgüyü söyletti bana. Çok uzun bir süre de söylettirmeye de devam edecek gibi görünüyor. Young Folks’tan sonra bir ‘hit’ çıkartamadığını düşündüğüm grup bu albümü baştan sona hit ile doldurup bence kariyerlerindeki en en en en en iyi albüme imzasını attı! Abüm kapağındaki ‘olmuş’ işareti de sanki bir gönderme gibi değil mi? Peter, Bjorn ve John ağabeyler de albüme inanmış ve onayladıklarına dair bir simge sanırım bu.
Bunun sebebine gelince; grubun bu albümle tamamiyle farklı bir iş çıkartmasına bağlıyorum bunu. Bu başarının en net cevabı bu. Bu arada bence bu değişimin en büyük sebebi albümde yapımcı olarak İsveç pop’unun babası diye nitelendirilen Eggstone’dan Per Sunding ile çalışmış olmaları. Grubun eski haliyle şu anki hali arasında kolaylıkla fark edilebilen, insanı kendine bağlayan müthiş bir değişime imza atılmış. Ve bu değişim eşliğinde ortaya çıkan harika bir iş bu albümü ışıldatmış, uçurmuş. Biraz karanlık diyebileceğim tarzlarındaki değişim içinde pop’un dibine vurmalarıyla, daha şiddetli punk gitarların yanı sıra biraz da garage rock’a yakınlaşan sound’ları beni çok etkiledi diyebilirim. (Bkz. Black Book vb.) Resmen vizyon şov yapıyorlar bu albümleriyle. Hatta bu özellik beni en çok etkileyen anekdot da olabilir. Belki de Black Keys’e benzetmemin sebebi de budur. Biraz daha kasınca Strokes’a benzer bir yöne olan kaymayı da fark edebiliyor insan aslında. Kısacası, pop ekseninde new wave, punk ve garage rock gitarlarla sound daha sertleştirilmiş ve resmen yepyeni bir grup doğmuş! Asıl en önemli olanı; hepsi harika bir şekilde harmanlanmış olması tabii. Gimme Some beni öyle bir içine çekti ki; günlerdir başımı kaldırmadan bu albümle yatıyor, bu albümle kalkıyorum. Cidden! Sabahlar alarmım ‘Dig A Little Deeper’ çalarak beni uyandırıyor, telefonum da ‘Breaker Breaker’. Rüyalarımdaysa ‘Second Chance’ ile Club Bangkok’ta raks ediyorum. (haha) Albüm elimde geçtiğinden beri evde, işte, yolda, arabada, otobüste sürekli dinlediğim iki albümden birisi Gimme Some. Diğeri White Lies – Ritual.
Gimme Some’a başladığınız anda bırakmanın imkanı yok! İnanın, ‘Tomorrow Has To Wait’ ile başlayıp ‘I Know You Don't Love Me’ ile biten albümün ne ara sona erdiğinin farkına bile varamayacaksınız. Albümün ultra, mutli, über hitler’ine gelince; ‘Second Chance’, ‘Breaker Breaker’, ‘Dig A Little Deeper’, ‘Eyes’, ‘Black Book’, ‘May Seem Macabre’ çok üst düzey parçalar, her biri apayrı bir hit ve catchy! Birçoğunu da yıl içinde bolca reklamlarda duyacağız gibi geliyor bana.
Son olarak; bu albümün son Grammy adayları ve benim de ikisinden birinin kesinlikle kazanacağına inandığım iki albümden (Black Keys’in Brothers’ı ve Vampire Weekend’in Contra’sından) bir gram eksiği yok! Grammy’leri kazanmasını beklediğim bu iki isimden birisi Arcade Fire sürpriziyle beni üzdü ama Peter, Bjorn and John’un da dediğim gibi, Gimme Some ile bu isimlerden eksiği yok. Bilemiyorum bu albüm Grammy için okyanusun öbür tarafına ulaşır mı ama şahsen benim bir sonraki ödül için ‘Alternative Album’ dalında ilk adayım belli.
*Yazarımızın tüm yazılarını görmek için veya e-posta göndermek için ismin üzerine tıklayınız.
