Sinem Mucur

Tek bir şey olmayan birine tek bir yol olmayan yollar çıkıyor. Vücudumdan ormanlar büyütür gibi kendimi bir aynanın karşısında yeniden doyuruyorum ormanda ne bulursam onunla.  Ne yapıp ne etmediğim belli olmuyor, bir çizgiyle küçültülüp yamultuluyorum sağlarıma sollarıma ağaçlara çarpıp dünyaya değmeden.  Gözlerimin bulantısı geçmek bilmiyor, geçmek bilmedikçe içim, içimde yok, belli, ellerimi arkama alıp aklımla dışımı yokluyorum. Ses yankılanıyor ormanın duvarlarına çarpa çarpa, oyalana oyalana duyuyorum, Sinem Mucur’un danışmadan beklendiğini söylüyor. Duyduğum her şeyin bir ilgisi var bir şeyle, tek bir şeyle değil elbet, yoksa da var öyle. Karşılaşmaya koşuyorum, üşenmeden takılıp düşerken takılıyorum ve düştüğüm yer tek bir yer olmuyor, katları ve katmanlarına bulanmış bir fotoğrafa düşüyorum takılıp.  Sınıfta yoklama alınırken öğretmen Sinem diyince burda diye parmağını kaldıran o kadın ve aslında bu kadın, pastayı yansıyanla süsleyip, her katına farklı krema bulayıp akıl karıştıran apartman sakinlerinden bir yemek yapıyor, yemeyelim de içinde yüzerken batıp çıkarken boğulalım ya da kurtaralım diye.

Yarattığı içiçe geçmiş birbirine yapışmış,önceden ayrışmış da buluşmuş bir evren. İçinden düşenlere yeni yerler bulup eskiden kalma yeni yerlerine yapıştırmış, yetmeyenleri  büyüteçlemiş istediklerine bağlamış. Biz de istesek bağlanmayı birilerine, birileri olmasa da başka birilerine, bir büyüyle onu da yapar, yaylarımızdan tutar, alır dışlarımızdan içlerimize bizi de, dünya balo olur, biz yine siz.

Öyle bir dünya ki, hangi katına yerleşsem bulup da bilip, bilip de bulamadım ben. Sen bulursun diye davetiyelerin hazır, en katıksız kıyafetinle kaplanıp, kedi yürüyüşüyle içeri. Şurdan şöyle: 

http://cargocollective.com/sinemmucur  http://www.flickr.com/photos/smucur/