Anadolu’nun Kayıp Şarkıları

Hem müzikal bağlamda müzikleriyle, hem de beklide görsel açıdan fragmanıyla aylardan beri merakla beklediğimiz Nezih Ünen projesi Anadolu’nun Kayıp Şarkıları’na sonunda kavuştuk.

Son yıllarda şehrim entellerine birbirini yoğun bir şekilde cayır cayır kavga ettirmeye yarayan eklektizm, oryantalizm ve kendi kültürünü yeniden keşfedip bunun da ürünsel ve tüketimsel bazda eğilip bükülmesiyle çıkan kavga durumlarından içimin çıktığını söylemek isterim, fakat filmde hipsterlarımızı tartıştıracak bir durum olmadığını görmek içimi rahatlatıyor.



Proje ile ilgili söylenebilecek ilk şey korkunç bir emeğin harcandığı olsa gerek. Sekiz yıldır süren bu projenin başında da, birçoğumuz yeni yetme çocuklarken Karnaval albümüyle tanıştığımız Nezih Ünen isminin de beni çok heyecanlandırdığını söyleyebilirim.

Lafı fazla uzatmadan ve film hakkında fazla ipucu vermek istemesem de söyleyebileceğim az buçuk şey var, öncelikle filmin bu kadar az bir sürede ve çok sınırlı sayıda salonda vizyona girmesi projenin insanlarla buluşmasını ileride festivallerin ve korsanın insafına bırakacak sanırım.

Film ve albüm hakkında da söyleyebileceğim şey ise aslında projeninin yönetmeni ve lokomotifi Nezih Ünen’e eleştiri olacak, çünkü bulunan ve kaydedilen bütün o muhteşem şarkılar ve görüntülerin büyük bir kısmı prodüksiyon yüzünden orijinal haliyle dinleyiciye yansıyamamış.



Belki sinema salonlarının yetersizliği, belki de prodüksiyonun ince yollarında vokallerin birçoğunun sonradan eklenen müziğin arkasında kaybolup gittiğini görmek insanı üzmedi desem yalan olur, fakat şarkıların ve insanların harikalığı bütün bunları gölgeliyor, filmden ve filmle aynı ismi taşıyan albümden biraz şımarıkça da olsa prodüksiyonsuz bir şekilde elde edinmek çok iyi olacaktır.

Bu eşsiz görsellere ve müziklere sahip projenin albümü ve filminden habersiz olan ve hala görmeyen varsa Atlas sinemasına koşabilir, filmi kaçıranlar ise son zamanlarda bir çok yerde mırıltılarını duyabileceğiniz albümü edinmeden geçmeyin derim.