Ryan Schude

Saat  on olmuş, Pazar sabahını Ryan Schude ile doğurup, upuzatmışım. Hep sakin müzikler çalıp, sıkılıp seslenmişim. Yine Los Angeles’tan çalıp çırpıp, biraz geceye biraz güne bölmüşüm  Ankara’yı. Neden olmuş bunlar durup dururken? Parmaklarımın soldan sağa, sağdan sola koşturması yerine, Ryan Schude’nin ilüzyonuyla açıldı diye perdelerim, durup dururkeni yok yani, çünküsü var.



Fotoğraflara her bakışımda, ışıkların, renklerin, mekanların, boyaların, oyuncakların oyunundan bir kaç adım ileri atıyorum kendimi,  bir kaç ses duyup “sizin adınız ne” diyorum. Adlarını unutuyorum ama hikayeleri aklımda kalıyor. Kısa öykülerin içinden, kocaman kitaplar seçiyorum, fotoğrafın gerçekliği Schude’nin gerçekliğinden başka, sevdiğim sokaklara, marketlere, insanlara yakın.  Cümlelerinde buluyorum sonra, başkalarının gerçekliğinin içinde kaybolmanın, yüklemlerini edilgen yapmanın “gerçekliğinden” bahsetmiş. Birinin aklında erimek, oraya yerleşirken taşıdığın bavulun içindeki senden, sözden başka bir formda başka bir sıcaklıkta olsa da, yaptıklarını gerçekte var eden tek şey diyor.





Tüm dünyayı “kucaklamış” bir yabancı varmış gibi, onu da kendimiz, çikolata, doğa, çocuk, ev gibi bizsiz bırakmak gibi bir huy edindik bir kaç zamandır.  Neler yaptığımızı ve nasıl göründüğümüzü merak ettiğimde hep Schude’nin öykülerine bir göz kırpıcam artık, uykumu bir yastıkla daha paketledim diye sevinicem. Sonra tek bir yastığın nesi vardı ki diye sorup, tuhaf rüyalara ayaklanıcam, kedi yürüyüşü adımlarla. Beni onun fotoğraflarındaki çilekli pastanın, kışa sevinen, oyuna sevinen, duvara sevinen küçük kısa saçlı kızın, ışıklı odaların karşılamasını dilerken, bir başka odada bulucam kendimi, kafeslere, toplara, ellere bakıp, yine de korkmadan, hep uyucam.

Sizi şöyle alalım;
http://www.ryanschude.com/
http://www.flickr.com/photos/ryanschude/