Delphic - Acolyte

2009 gibi hem evrensel hem bireysel, hem müzikal hem kültürel anlamda kanımca çok da hazzetmediğim bir yıl geride kaldıktan sonra 2010’un bu hız kesmeden üretiyor oluşu, ya gerçekten kendisinin pek bir hasada açık altyapısından olmalı, ya da ben 2010’a karşı beslediğim masum hislerimi ikinci ayının yarısını da devirmiş olmamıza rağmen hala yitirmedim. Dinlediğim albümleri hoşnutluk ve hoşnutsuzluk üzerinden oranlayacak olsam, beğendiklerim beğenmediklerimi döver. Ve kondüsyonu en yüksek olan da Delphic’ten gelen Acolyte olmalı bu denklemde.

Ama, bu çok da beklenmedik olmadı. Manchester’ın bağrından kopup gelen Delphic Acolyte’nin müjdesini daha geçtiğimiz seneden vermişti hâlihazırda. Bloc Party’yle turlamak, ödüllere doymayan bir video klip olarak This Momentary, catchy olduğu kadar öforik iki single Doubt ve Counterpoint, üçlünün ayak seslerini taşımıştı taa buralara kadar . Pitchfork’un zaman zaman yaptığı gibi yine akademik diliyle süsleyip ukalaca bir sosyolojik psikanaliz uyguladığı ve 5.0 gibi bir GPA’i layık gördüğü Delphic, bence bundan hallice fazlasını hak ediyor. New Order, Klaxons, MGMT, Passion Pit… Hangisini bulursanız bulun Acolyte’de, alfabenin bir harfi başına yüzlerce grubun düştüğü 21. yüzyılda hem gruplar, hem türler arası bilinçaltı etkileşiminin kaçınılmazlığını kabul etmeniz gerek, artık. 20 sene öncesinin Madchester’ını günümüze uyarlarken bu üç kendi halinde çocuk James, Matt ve Richard bize Acolyte diye bir albüm olarak sunuyorsa, bence dinleyelim. Birkaç kere.

Belki dogmatikleşmeye başladı beğenilerim, bilemedim henüz, ama Delphic sevemeyecek biri çok azdır bu sahnede. Belki şu birkaç hafta beynimizde ve müzik çalarlarımızda dönüp durur ve etkisini kaybetmeye başlar, fadeout efektiyle, ama This Momentary videosu herhalde seneler boyu göz ve kulak arasındaki dengeyi kurmak konusunda ilk ona girecektir. Neşeli tınılar arıyor ve kulaklarınıza bahar temizliğini yavaş yavaş uygulamaya başlamak istiyorsanız sakın sakınmayın bu üçlüyü. Son günlerde kültür başkentimizin atmosferine hâkim olan İngiliz havasını hem bünyeden hem ruhtan atmak için o semalardan gelen öforiye ihtiyacımız olduğu çok açık. Buyurun tanıştırayım; Ewan Pearson projelendirmesiyle Polydor’dan çıkan Delphic’ten Acolyte. Doğumu, 11 Ocak 2010. Ölümü de pek olmazmış gibi duruyor şimdilik yaydıkları enerjiye bakılırsa…

Afiyet!