Away We Go

   “Burt, are we f.ck-ups?”

Sam Mendes iyi bir yazar değildir; ama iyi bir yönetmendir. Ondan şüphem yok. Ne zaman adı geçse bir yerde, irkilmem an meselesidir. “American Beauty” ile adını tüm dünyaya duyurmuş ve en son “Revolutionary Road”la da boğazımıza kocaman yumruk sıkıştırmış, geleneğini devam ettirmiştir. “Away We Go” da “Revolutionary Road”dan sonraki yönettiği son film; ama oldukça sessiz sedasız geçti gitti diyebiliriz. Biraz hakkının yendiğini düşünüyorum çünkü alışa geldiğimiz Sam Mendes filmlerinden değil “Away We Go”. Bu da bence filmi bir hayli özel kılıyor.

Verona (Maya Rudolph) ve Burt (John Krasinski) 30’lu yaşlarını geçmiş birbirlerine oldukça âşık sevgilidirler. Burt, Verona’ya oral seks yaparken mantık yürüterek Verona’nın hamile olabileceğini düşünür ve akla gelen başa gelir; Verona hamiledir ve çiftimiz ne evlidir ne de asla evlenecektir. İşin kötüsü, hamileliğin altıncı ayındayken yanlarına taşındıkları anne-baba Belçika’ya gideceklerdir. Çiftimiz de oturur düşünür. Bunca yıl yaşamışlardır; ama aslında tam birer “loser”dırlar. Gerçekten öyle midirler, onu izleyince siz karar verirsiniz; ama en azından onlar böyle düşünmektedir. Bu noktadan sonra karnı burnunda Verona ve Burt, taşınacak bir yer aramak için ülke ülke gezerler, arkadaşlarına ziyaretlere giderler ve artıları-eksileri hesaplayarak taşınacak bir yer bulmaya, çocuklarını burada büyütmeye çalışacaklardır. Tabii ki çiftimiz biraz “olgun” olmadığı için ve arkadaşları da evlere şenlik olduğu için çok komik dakikalar filmi taçlandırmaktadır. Bir Sam Mendes filminde hiç bu kadar komik sahne ve diyaloglar görmediniz, bunun garantisini verebilirim. Ama tabii gittikleri yerlerde öğrendikleri bazı şeyler de göz yaşartmıyor değil. Bu da filme ayrı bir tat katıyor diyebiliriz.

Home, Sweet Home

Bir filmin “güzel” olması kadar bence “zeki” olması da çok önemli. Zeki filmlerin her diyalogundan size bir emanet vardır. İzleyicisinin zekâsına saygı duyar ve bencillik yapmaz. Seyircisine seçme hakkı tanır. Filmin her şeyini alması için dikte etmez, bırakır seyirci seçer neyi seçmek istiyorsa. “Away We Go”da bu var aynen; hem de senaryoyu çömez sayılabilecek bir ikili yazmasına rağmen. Verona evliliğe karşı bir kadındır mesela. Bunu da dar görüşlülüğü adı altında değil, çok güzel savlarıyla desteklemektedir. Burt’se “sadece âşık olan” fantezi çocuğudur. Masallarda yaşamak ister. Ne güzel bir iş hayatı vardır, ne güzel bir ailesi ne de güzel bir evi. Onun için çok güzel bir sevgilisi ve çok da güzel doğacak bir çocuğu vardır. Gerisi Burt için çok da önemli değildir; ama çıkacakları yolculuk her ikisine de bir şeyler katacak ama götürmeyecektir. Gitmenin mutasyona değil; evrimine şahit olacaksınız bu Mendes filminde.

Karakter ve yol filmlerinden, romantizm ve komediden hoşlanan; ama bunu Hollywood’un şişirip şişirip sulandırdığı şekilde değil, zekice kotardığı, harika soundtrack’lerin coşturduğu, izleyicilerin sevgilisiyle oturup dondurma eşliğinde yiyebileceği güzel bir 2009 yapımı “Away We Go”. Kesinlikle öneririm.