Sade – Soldier of Love

Birkaç gün evvel kendi bloğumda, tek düze olmaya başladığından yakındığım ve Bob Dylan/Bono/Bruce Springsteen döngüsünü kapak yapmasından eleştirdiğim Rolling Stone dergisini savunan anonim bir bünye, yorumunda benim için ‘ergen dilli gönüllü’ demişti. Hala bir ‘ergen dilli gönüllü’ olarak Rolling Stone’a uyuz olduğumu söyleyebilirim, ama yeni Sade albüm tanıtımlarını okuyunca ‘oha, sanırım yazılacak her şeyi yazmışlar’ dediğimi de itiraf etmem lazım! Onun için bolca aynen ‘Rolling Stone’da denildiği gibi’ deyip, ortalık yerde infilak edebilirim.

 Sade’nin tam 10 yıl aradan sonra çıkardığı ‘Soldier of Love’ a gelebiliriz sanırım. Son birkaç aydır radyoları parselleyen, ve her daim adult/contemporary pop kategorisinde anılmış olmasına rağmen, yeni bıyığı terleyenleri bile etkilemeyi başaran albümle aynı adı taşıyan muhteşem parçayı takip eden ‘The Moon and The Sky’  ve ‘Long Hard Road’ gibi güzellemelerde tadına doyulmayan, beklenildiğine değdiğini kanıtlayan şarkılar.

Ha şöyle bir durum da yok değil: Sade aynı Sade. Yani bir önceki album ‘Lovers Rock’ın hemen ardından, ‘Soldier Of Love’ı dinleyin, 1 sene arayla mı çıkmışlar, 10 sene arayla mı, fark edemezsiniz. Bu bi pop şarkıcısı için dezavantaj olabilir, ama Sade gibi 26 yıla yalnızca 6 stüdyo albümü sığdıran, ince eleyip dokuyan bir grup için (Sade grubun adı aynı zamanda) gizemli bir başarı hikayesi.

Sade’den beklentiler her zaman başka olmuştur, o kendını bir gösterip üç ortadan kaybolan Sade Adu gibi kırılgan bir seks abidesinin hikayesidir aslında. 2000 tarihli ‘Lovers Rock’tan evvel de 8 yıl ortalarda görünmeyen Sade Adu’nun ne yaptığını bilemesem de; iddia ediyorum, bu albümler birkaç yıl arayla piyasaya sürülseydi, Sade bu kadar gizemli olmazdı.

1984’te piyasaya sürdükleri klasikleşen hit single ‘Smooth Operator’un kanıtladığı gibi, Sade’nin sound’u aslında hiç genç olmadı. Sade Adu’nun 50 yaşına gelmesine inanamasak da, kim bilir, belki de en doğru zaman bu zamandır müziklerinin imajlarına en çok yakıştığı an.  Ve Sade’yi tekrar hatırlamak için doğru zaman. Çoktan gelmişti.
(Bu arada Rolling Stone’dan hiç alıntı yapmamanın verdiği ego şişkinliğiyle hepinizi kucaklıyorum.)