Charlotte Gainsbourg - IRM

Charlotte Gainsbourg, bugüne kadar birçok oyuncu-şarkıcının aksine pozitif eleştiriler alan albümlere imza attı. 80'lerden bu yana çıkardığı ilk albüm ”5:55”ta prodüktör koltuğunu Jarvis Cocker ve Air gibi isimlere bırakan şarkıcı, yeni albüm için Beck'i tercih etmiş. Hatta öyle bir tercih etmiş ki, albümde Charlotte'ın sesi dışında her şey Beck'e ait denebilir. Şarkı sözlerinden düzenlemelere, albüm miksinden geri vokallere kadar.

Ama Charlotte Gainsbourg'un başarısı da tam bu noktada ortaya çıkıyor, yani sesinde. Annesi Jane Birkin gibi mırıldanmakla şarkı söylemek arasında bir yerde, Charlotte Gainsbourg kendi müzikal kimliğini oluşturuyor; iddiasız ama karakteristik bir kimlik olarak.

Albümün en çok öne çıkan parçası-aynı zamanda ilk single olan- Beck düeti Heaven Can Wait'de keskin piyano ve donuk gitar eşliğinde albümün çiğ sound'u hakkında fikir sahibi oluyorsunuz. Yine ”Trick Pony” aynı ekole, Gainsbourg'un Fransız aksanlı Ingilizcesiyle erotizm katarken, yankılı gitarlar ve davul ritmleri eşliğinde şık bir şarkı kaydetmek için onlarca enstrümana ihtiyaç olmadığını kanıtlıyor adeta.

Fakat albümün en iyi parçası, yaylıların hükmettiği ”Le Chat Du Cafe Des Artistes”. Bu parça adeta ”The Ballad of Melody Nelson” plağından fırlamışçasına nostaljik ve Serge Gainsbourg ilhamlıç  Yine ”Voyage” da, Afrikan ritmleri ve kemanlar eşliğinde kaydedilmiş deneysel ve keyifli bir şarkı. ”Voyage”den ”La Collectıonneuse”a geçiş de o kadar pürüzsüz ki, albüm adeta tül gibi kayıyor playlistinizden.

Her ne kadar Charlotte kendini Beck'e emanet etmiş gibi dursa da, bir müzisyenle çalışmanın birden çok prodüktörle çalışmaktan daha verimli olabileceğini kanıtlıyor ”IRM”le. Gainsbourg gibi bir soyada sahip olmak büyük bir yük, ve başarılı bir şarkıcı olmak için yalnızca şarkı söylemeyi istemek ve soyadından faydalanmak yetmiyor. ”IRM” de, Charlotte kimliğinden yola çıkıp yeni bir rota çiziyor kendine ve bunu da hakkını vererek yapıyor.  Mutlaka kulak verin.