Alec Ounsworth - Mo Beauty

Tanıdık gibi ama kimdi ki bu Alec Ounsworth?... Aynen böyle dedim birçok yerde yeni albümünü gördükten sonra. Siz de diyorsanız "oh tanrım neyse ki Wikipedia var" safhasından önce ben bir konuşmak isterim. Kendisi hala sevip sevmediğime tam karar veremedim Clap Your Hands Say Yeah'nin vokali, kurucusu, yani klasik durum gereği her bir şeyi. Hem de "eğer belirli bir grup insanla bir şeyler yapmak istersem yaparım, eğer istemezsem yapmam. İnsanlar bu şartlar altında çalışmaya razılarsa o zaman güzel, değillerse başka bir yol düşünmem gerekecek" diyebilecek kadar kibirli, bu rahatlıkta bir insan. O yüzden bir nevi indie-supergroup sayılan Flashy Python ile çalışmasını saymazsak solo albüm çıkarmaya bu kadar geç karar vermesi şaşırtıcı. Hatta biraz daha araştırma yaptıktan sonra CYHSY'nin ikinci albümü Some Loud Thunder'ı fanların beğenmesi, critclerin yerin dibine sokması sonucu "aslında ben harikaydım da çevrem kötüydü" diyerek grubu bırakmamasına iki kat fazla şaşırdım. Evet, kendisiyle bariz kişisel problemlerimi bir kenara bırakırsak son derece güzel bir solo albümle döndüğünü söyleyebilirim.

Öncelikle o malum soruyu yanıtlamak gerekirse, Ounsworth'un yer yer miyavlamaya kadar varan iç bayıcı vokalini saymazsak hayır, CYHSY ile hiç bir alakası yok bu solo çalışmanın. Aksine New Orleans'ın mesken tutulması sebebi ile bol bol jazz etkileri hissediliyor. Bir de Ounsworth kendine şehrin gedikli profesyonel müzisyenlerinden bir orkestra kurunca sanki deneysel bir iş değil de aşina olduğu bir türmüş gibi tınlıyor çoğu zaman. Bu elde edilmesi çok zor bir sonuç olduğu için oldukça takdir edilesi elbette. Bu New Orleans'lılıktan en çok payını alan parçalar "Holy, Holy, Holy Moses (Song for New Orleans)", Idiots in the Rain ve albümdeki tek kötü parça diyebileceğim "When You’ve No Eyes". Özellikle maalesef kapanışı da yapan "When You’ve No Eyes", yine bir yerden sonra tahammül sınırlarını zorlayan vokali ile benim kaldıramayacağım kadar atmosferik bir parça olmuş. Açılış parçası "Modern Girl (... With Scissors)" ve hemen arkasından gelen "Bones In The Grave" ise albümün en iyileri olmalarıyla tam aksine lokomotif görevi görüyorlar. "Bones In The Grave" nereden ne sesinin geldiği belli olmayan kaotik yapısı ile bir Tom Waits parçası olabilirmiş. Bir de ben şahsen onun sesinden duysam çok daha fazla sevebilirdim. Sözler açısından en tatmin edici parça ise "artık evliyim ve çocuğum var" göndermesi ile "South Philadelphia (Drug Days)".

Alec Ounsworth sonuçta "Satan Said Dance" parçasından sorumlu kimse olduğu için gözümde ayrı bir yere sahip. Solo albümünde de bize bir "Upon this Tidal Wave of Young Blood" yazamamış olabilir ama CYHSY'nin geleceği belirsizken takipte kalmamız ve yeni işlerini beklememiz gerektiğini düşünüyorum.