Gümüş Özdeş : Camera Obscura @ Mtaär

12 Şubat 2010 – 12 Mart 2010 // Mtaär

—

1982 İstanbul doğumlu sanatçı Gümüş Özdeş, Mtaär’da açılacak ilk kişisel sergisinde dağılan, çarpan, yapışan ve parçalanan ışığın kendi kendine kurguladığı anların ve alanların akromatik bir yorumunu sunuyor.

Lak ile astarlanmış tuvallerin üzerine siyah ve beyazın çeşitli tonlarında uyguladığı tablolardan oluşan sergi, Mart ayının 12’sine kadar Mtaär’da izlenebilir.

—

Sergi Açılışı : 12 Şubat 2010 // 19:00 // Mtaär

(Performans : Bora Çeliker)

—
Işığın kendi rastgeleliği ve plastik düzlemdeki davranışının fizik gerçekle olan çelişkisini temel alan bir palet anlayışıyla ışığın kendi kurgusunun asla tamamiyle planlı olamayacağını görüyorum. Bu prensibe göre kurgu teklifsiz veya plansız da ortaya çıkabilen bir tür plastik fenomen. Bir ânı veya bir alanı kurgulamada, ışık; sadece kendine özgü kaosu ve serbestisi dikkate alınmadan geçilmeyecek bir şey midir yoksa sıradan bir davranışı, nesneyi paylaşılan bir inanç dizgesine dahil ederek sembolik bir anlam kazandıranın ta kendisi midir?

Renksizlik kelimesizlik gibi. Kelimesizliği anlatabilir misiniz? Anlatabilecek olsanız anlatır mısınız? Yoksa o kelimesizlikle bir iş mi yaparsınız? Rengin yokluğu, zihne sonsuz olasılıklar evrenini de açıyor böylece. Resmin içine yapıldığı boşlukta görünmeyen, ancak oradaki imgeler yoluyla dimağın girebildiği düşünce labirentlerine daha çok yer tanıyan, daha az tanımlayan, daha az söz söyleyen.. görüneni kodlanmış sınırlı sayıda anlama indirgememek için zihinlere dinleyebilecegi en zengin müzigi : “sessizligi”; hareket edebilecegi en geniş alanı: “boşluğu” sunan. İçinde dolaşıp dansedecek, olabilecekleri görecek olansa zihnin kendi kamerasıdır.

Gümüş Özdeş


“ Çoğu zaman gözlerimi kısıyorum, teferruattan kurtulup sadedi görebilmek için. Görüntüdeki renklerin dalga boyunu kısma çabası bir nev-i. Peşinde olduğum şey; rüya-vari bir netsizlik. Böyle her şey daha açık, daha doğrudan. Rüyadaki görüntüyü benim için farklı kılan, öyle ya da böyle bana şeylerin özünü göstermesi olabilir mi?

Olayları bana uyanık, ayık hayatımda pek tasavvur edemediğim biçimlerde sunması yani.

Zihin, biriktirdiklerini kendi ”camera obscura’’sından geçirdiği için mi böyle görür rüyaları?

Karanlığın içinde ışıldayan parçaları veya ışıkla yıkanan karanlığı.“

Erkin Gören

----------------------

Gümüş Özdeş : Camera Obscura

February 12th – March 12th 2010

—

Gumus Ozdes , born in Istanbul in 1982; presents an achromatic interpretation of a realm where light smashes, denses, shatters into pieces and creates its own space and moment. The exhibition which will take place in “Mtaar”, is consisting of black and white paintings on canvasses polished with lac, and it will be available till the 12th of March.

—

Opening : February 12th 2010 // 19:00 // Mtaär

(Opening Performance : Bora Çeliker)

—

Using a palette which highlights the contradiction between the behaviour of light in the physical world and the plastic reality , I reckon: Light’s own composition is utmost independent from what we plan. What is light in this perspective? Is it just something that is independent and chaotic in its own way, which we cannot ignore? Or is it the main actor that attaches an ordinary act or object into some system of beliefs and blesses it with a symbolical meaning?

Achromacy is like wordlessness.
Can one describe wordlessness? And would one describe it if one could? Or would one rather create a work of art using that wordlessness?The Absence of colour opens the doors to this universe of endless possibilities. Not visible inside the space in which the picture has been painted, though allowing greater space for the labyrinths of though its imaginery, defining less and speaking less… Offering “silence”, the richest music that the mind can apprehend, and “emptiness”, the widest space in which it can move, so that what is visible will not be reduced to a limited array of precoded meanings. And it’s the mind’s own camera, which will dance inside this void and it’s that camera that will see what’s more to come.

Gümüş Özdeş


“I squint my eyes most of the time, to get rid of the details and get to the point. It’s more of a will to reduce the wave-lenght. A dreamish unclearity is what I’m after. Things are more sheer this way, clearer. Why are the images in dreams particular for me, is it the way it reveals the true essence of things?
The way it presents the events differently from how they are in my waking life, the way I could ever concieve.
Is it possible how the mind sees dreams this way, is that it renders what it gathered, through its own camera obscura? The light that shivers in the deep dark or the darkness that bathes in light.”

Erkin Goren