Müzikte 2009 Yılının Özeti - Vehbi Görgülü

Elimizde her biri ayrı bir anı hatırlatan albümlerle 2009'u da geride bıraktık. Kulağımıza iyi kötü bir şeyler çalınıyor da, aradan bir yıl geçtikten sonra hangi grupların isimlerini etrafında parlayan yıldızlarla hatırlıyoruz peki?

Julian Casablancas - Phrazes for the Young: İlk solo albümüyle, debut albüm sonrası hayal kırıklığı yaratırcasına kariyeri sallantılara gelen The Strokes grubuna bir ara verdi Julian 2009'da, ve ilk solo albümünü yayınladı. 2009'a damgasını vuran synth-rock kombinasyonu, The Strokes'un çığ art rock soslu sound'uyla birleşince ortaya leziz bir albüm çıktı haliyle. Belki yılın en iyisi değildi, ama hem The Strokes için gerekli bir "ara" albümdü, hem de hayranlar için güzel bir ödül.
Parlayanlar: 11th Dimension, Out of the Blue.

Yoko Ono Plastic Ono Band - Between My Head and the Sky : Rock tarihinin en sansasyonel kadınlarından Yoko Ono'nun müziği genelde John Lennon'la olan ilişkisi yüzünden hep gümbürtüye gitmiştir. 76'lık Yoko ninenin birçok albümü deneyselliğin cılkını çıkarttığı için dinlenmesi zor kayıtlar olmasına rağmen, son denemesi formülün tam tuttuğunu ender anlardan birini sunuyor dinleyiciye. Şamanistik "Moving Mountain", improvizasyonlardan improvizasyon beğendiren "Waiting for the D Train" gibi parçalar, jazz'dan funk'a, hatta yer yer trance'a kadar geniş bir yelpaze sunan albümün en nadide örnekleri. Yoko'nun oğlunu da yanına alıp 76 yaşında bile böylesine orijinal bir iş çıkarması muhteşem(di).
Parlayanlar: Between My Head and the Sky, The Sun Is Down!

PJ Harvey & John Parish: A Woman and A Man Walked By: 1996'dan bu yana ortak bir proje için kolları sıvamayan PJ ve John, yeni albümle PJ'ın en az bu kayıt kadar içine girilmesi zor "White Chalk"undan 1,5 yıl sonra geri döndüler. Hiçbir parça, açılışı yapan "Black Hearted Love" kadar kolay sevilesi değil, ama "April" ve "The Soldier" gibi kayıtlar dinledikçe sevildiler ve çoktan PJ Harvey favorileri arasındaki yerlerini aldılar.
Parlayanlar; April, The Soldier.

Animal Collective - Merriweather Post Pavillion: 8. albümle Animal Collective kusursuzluğun tanımını yeniden yaptı ve Beach Boys etkileşimli sound'larını 15 adım kadar ileri taşıyarak, dinleyeni fantastik ve pastoral bir şiirin parçası haline getirdiler. Yıl sonu gelen "Fall Be Kind" EP'si de albüme ek olarak dinlenilmesi gereken, tamamlayıcı niteliğinde olmasa da, varlığını "Merriweather"a borçlu leziz bir kayıt. Avatar gibi albüm velhasıl.
Parlayanlar: My Girls, Summertime Clothes.

Janet Jackson - Number Ones: Nasıl yanı dediğinizi duyar gibiyim, ama evet öyle. Janet'in 80'lerde çıkardığı muhteşem konsept albümleri, Türkiye'de pek ses getirmedi belki, ama bu dönemden çıkan tüm hitler (Control, Rhythm Nation, When I Think Of You) çoktan birer dans klasiği oldular bile Amerika'da. 90'lardaki olgunluk dönemi hitleri (That'ş The Way Love Goes, Any Time Any Place) ise apayrı güzellikte kayıtlar ki, bu parçaların tadı aslında donemin stüdyo albümlerini edinerek daha iyi çıkar aslında. 2000'leri o kadar verimli geçmemiş olabilir belki Janet'in, ama koskoca 40 şarkılık bir toplamanın falsosu olsun bu pornostik parçalar da. Daha önceden keşfetmediyseniz, Janet “underrated” Jackson'in 25 yıllık kariyerini tanıyıp dansa kalkmanın tam sırası.
Parlayanlar: Control, That'ş The Way Love Goes.

Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!: İkinci albüm krizini atlatan Karen O, Nick Zinner ve Brian Chase, en kırılgan ve şehvetli albümleri "It's Blitz!"le, müziklerine synth elementleri ekleyen gruplar kervanına katıldılar. Fakat bunu en iyi yapan grup olduğu bile söylenebilir ki, "Zero"daki rutin synth arpejleri bile başlı başına muhteşem. "Little Shadow" , "Runaway" ve "Skeletons" gibi parçalar da, o kadar da up-beat bir albümle karşı karşıya olmadığımızı gösteren "Maps"-varı YYY kayıtlar olarak albümün öne çıkanlarındandı. Kısacası, tüm hesaplanmışlığı, kırılganlığı, şehveti ve prodüksiyonuyla, "Show Your Bones"dan kat kat karakteristik bir albüm "It's Blitz" ve geçtiğimiz on yılın en iyi albümlerinden.
Parlayanlar: Runaway, Heads Will Roll.