Wolfmother – Cosmic Egg

2010’a yaklaştığımız şu günlerde, eminim sık sık “2000lerin en iyi albümleri”, “son 10 yılın en iyi grupları” temalı listeler okuyorsunuzdur. Doğruya doğru, son 10 yılda müzikten beklentimiz çok değişti: The Strokes’la olsun, Arctic Monkeys’le olsun, o 70lerin efsane rock & roll havasından kurtulup biz kendi modern zamanlarımızın müziğine kavuştuk.

Peki 10 yıl önce kurulduğunda Wolfmother neyi düşünüyordu? Hard-rock (hatta stoner rock da diyebilirsiniz) olarak tanımlayabileceğimiz müzikleri zamanlarına pek uymuyordu doğrusu, ama 2005’te “Woman”la yaptıkları çıkış herkesi pek de heyecanlandırmıştı. Sonuçta herkes Led Zeppelin seviyordu, herkes 70leri özlüyordu, imreniyordu. Ama siz kalkıp aynı formülü ikinci albümünüzde, hem de 2009’da kullanmaya kalkarsınız, elbette homurtular başlar. Wolfmother’ın yeni albümü “Cosmic Egg”in başına gelen tam da bu. Nereye baksanız, albümle ilgili bayağı sert, olumsuz eleştiriler göreceksiniz -ki ben de bunların aşağı yukarı aynısını yineleyeceğim; ancak Mike Patton’ın Wolfmother’ı yerin dibine soktuğu o ünlü videoyaya her ne kadar deli gibi gülsem de, onun kadar acımasız olamayacağım. Yanlış anlaşılmasın, “Bunlar Led Zeppelin taklitçisi, 70lerde takılmış kalmışlar” diye köpürenlerden değilim. Benim sorunum bu Grammy bile kazanmış grubun, ikinci albümlerinde aynı şeye devam etmeleri ve maalesef hiçbir şey vaat etmemeleri. Çok iddialı ya da sert tınlamak istemiyorum; ne de olsa grup iki üyesini kaybetti, 4 sene boşta geçirdi ve üstlerinde pek klişe bir 2. albüm sendromu/stresi vardı. En iyisi eleştirilere başta kulak asmadan albümü iyice sindirmeye bakmak. Çok optimist bakarsanız, mesela “California Queen” bir açılış şarkısı olarak gayet iyi, gün içinde Andrew Stockdale tarzı “My California Queen” diye bağıra bağıra dolaşmanız garanti, ayrıca çok da gaza getirici bir konser parçası olduğunu da düşünüyorum.  Ondan sonra gelen, albümün çıkış parçası “New Moon Rising” de hayli gaza getirici, ondan sonra gelen “White Feather” ve “Sundial” da, ondan sonra da... Evet, tüm parçalar gaza getirici ama bir albümden beklediğimiz bu mu sadece? Şarkı sözlerinin, riff’lerin, Stockdale’in çığlıklarının bu kadar yavan ve birbirlerine benziyor olmaları hiç de mi rahatsız edici değil?

Acımasız olmak istemiyorum deyip pek de giydirmiş gözüküyor olabilirim; ama sonuçta bir Miley Cyrus albümü kadar da “yavan” değil “Cosmic Egg”. Sadece bu 2000ler, biz müzikseverlere daha seçici ve eklektik olmayı öğretti ya, her şeyi beğenmiyoruz artık. Yoksa 70lerde çok iyi olabilirdin Wolfmother!