Julian Casablancas - Phrazes For The Young

The Strokes ergenlik dönemimin en önemli gruplarından biridir. Interpol, The Vines, The White Stripes, Kings of Leon, YYYs gibi dönem kardeşleri ile birlikte hayatımın müzikal kısmının temelini oluşturuyor diyebilirim. The Strokes albümlerinden birini her elime aldığımda istemsiz olarak 2002 yılında en iyi arkadaşımla boş boş Mtv seyrederken, Last Night'ın klibini görüp uzun süre anlam vermememizi hatırlıyorum. Zaman makinesinden çıkmış halleriyle güneş gibi doğmuşlardı indie müzik sahnesine ve salonumuzdaki televizyona. O zamandan bugüne çok şey değişti. Her elemanı fazlasıyla yetenekli grubumuz, bir kaç yıl önce baş gösteren yan projeler konusuna fazlasıyla kapılıp Strokes'un geleceği ile ilgili şüphelere düşmemize sebep olmaya başladılar. İlginç bir şekilde grubun vokali Julian Casablancas solo albüm çıkarma konusunda en yavaş davranan isim oldu. Fakat bu kadar geç kalmasına değdiğini söyleyebilirim.

Phrazes For The Young pek mini olmayan bir mini albüm. Yalnızca sekiz parçadan oluşuyor fakat hepsi beş dakikanın üzerinde. Bazılarını dinlerken sonlara doğru "acaba ocağın altını yanık mı bıraktım?" diye düşünmeye başlarsanız bilin ki yalnız değilsiniz. Bu süre problemi söylenebilecek yegâne kötü şey aynı zamanda. En güzel şey ise albümün tamamına yayılmış, çoktan sevdiğimiz ve garipsemeyeceğimiz nostalji. "Out Of The Blue", "somewhere along the way, my hopefulness turned to sadness / somewhere along the way, my sadness turned to bitterness…” sözleri ile adının hakkını veren garip bir açılış parçası. Bu kadar sinirli başlamak ilginç olsa da bir o kadar eğlenceli olduğunu itiraf etmeliyim çünkü aynı parçada "yes, I know I’m going to hell in a leather jacket / but at least I’ll be in another world while you’re pissing on my casket" sözleri de geçiyor. Evet, bunun zamanında Is This It'i yazan insan olduğuna inanıyorsunuz. "11th Dimension" ilk single olarak seçilmiş ve o kadar harika bir parça ki uzun süre neden bahsettiğini dinlemiyorsunuz bile. İnsanı her duyduğunda mutlu edebilecek güce sahip o parçalardan. Kendinizi aniden bizzat Julian Casablancas gibi garip hareketlerle dans ederken bulabilirsiniz. "4 Chords Of The Apocalypse", 60'lı yıllarda popüler olmuş bir soul parçası tadı veriyor. Casablancas, Room On Fire zamanında keşfettiği bu döneme atıfta bulunmakta çok yerinde bir karar vermiş. "River Of Brakelights" vazgeçmeyelim, geleceğe dört elle sarılalım temasını saymazsak albümdeki en "Strokes" parça. Favorilerimden "Glass"taki, "If you want to know somebody / take a look at their best friends / diamonds are hers / the dog is his.." sözleri ile Casablancas hala en sevdiğimiz söz yazarlarından biri. Kapanış parçası "Tourist" ise hem doğu ezgisi hem synthleri hem de bir yere ait olamamayı muhteşem anlatması ile en beğendiğim parça ünvanının sahibi oldu.

Belki de her şeye rağmen The Strokes elemanlarının yan projeler ve solo albümler ile meşgul olması kötü bir şey değildir. Açıkçası beni yeni bir The Strokes albümünden mahrum bırakan şey Phrazes Of The Young ise ben daha uzun bir süre beklemeye razıyım.