Bennu Gerede İle Fotoğraf Üzerine

Reset!: Klasik bir soruyla başlayalım isterseniz , fotoğraf serüvenine nasıl ve ne zaman başladınız?

13 yasında büyükbabam bana kendi makinasını hediye etmişti. Olympus, tamamen manuel bir makina. Onunla başladım ilk bu serüvene… Klasiktir; tüm o sokaklardaki belgesel olaylar,  ama hep ağırlıklı olarak insanlar, dokular… New York’ta yaşıyordum zaten o dönem. New York’ta, metrolarda, sokaklarda, olabilecek her yerde devam etti fotoğraf çalışmalarım… Daha sonra annemin bir arkadaşı ve Coşkun Aral’ın tavsiyesi ile bana Nikon marka yeni bir makine aldılar.

16 yaşında Fransa’nın güneyinde yatılı bir okulda kalıyordum. 17 yaşında lise bitti ve ben Parsons Paris School of Art and Design’a kabul edildim.

Ama çok gençtim o dönem, ablam da Paris’te yeni mezun olmuştu, onunla beraber İstanbul’da hiç yaşamadık, orada şansımızı deneyelim diye düşündük. Oyunculuk, modellik gibi alanlarda, sanat sektöründe denedik kendimizi. 2-3 sene sonra tekrar kabul edildim Parsons’a fotoğraf bölümüne ve 4 sene okudum orada.

Reset!: Peki şu an neler çekiyorsunuz? Projeler?

Son dönem işte 2,5 yıldır üzerinde çalıştığım bir sergi projem var.

Reset!: Galerist’te gerçekleştirmeyi düşündüğünüz sergi mi?

İnşallah Galerist’te olur diyorum, o kadar yoğun ki herkes… Töre cinayetleri üzerine olacak bu sergi… Geçen aylarda bir kaç çekimini gerçekleştirdim, bitmek üzere neredeyse. 13 kareden oluşuyor konu, gerçek hikayelerden ilham alarak tekrar kurguluyorum. Tamamen kendi kurguma dayanarak, kendi modelimi, kendi mekanımı kendim yaratarak bir gerçekliği göstermeye çalışıyorum.

Reset!: Biliyorum siz daha ziyade moda fotoğrafçılığıyla ilgilisiniz ama hiç aklınızdan böyle bir düşünce geçti mi : bir gün  ben de savaş anı fotoğraflamak istiyorum gibi… elbet 2. dünya savası ortamı değil ama Afganistan’da, Gazze’de belki…

Ya aslında çok isterdim ama mümkün değil, 4 tane çocuk şimdi, yalnız olsam giderdim.

Reset!: Tabi zor olur hakikaten belki daha önceleri…

O başka bir adrenalin aslında, o ruh başka, öyle bir tutku hiçbir zaman yoktu bende.

Reset!: Dijital fotoğraf makinalarının yaygınlaşması ve artık büyük bir kitlenin kendini fotoğraf sanatçısı addetmesiyle ilgili düşünceleriniz neler? Teknolojinin gelişmesi yaratıcılığa bir katkıda bulundu mu sizce?

Yaratıcılığı farklı bir boyuta getirdi onu söyleyebilirim, eskiden insanlar daha fazla düşünerek, kurgulayarak, uğraşarak çalışıyordu, şimdi artık  fazla denemeden çekiyorlar, nasılsa photoshoplar, onu ekleriz, bunu çıkartırız, rengini koyulturuz-açarız; böyle zihniyet… bu kötü mü iyi mi insanına göre değişir aslında…
Ben şahsen  film tercih ediyordum, o heyecanı yaşamak için ama maalesef  biz de bu çağa uymak zorundayız. Yalnız bir açıdan dezavantaj görüyorum, herkes fotoğrafçı oldu…

Reset!: Evet benim de değinmek istediğim buydu aslında; fotoğrafçı olunabilir belki ama sanatsal kaygının nerde olması lazım bu noktada, nedir bunun ayrımı?

Çok zor o ayrımı tespit etmek aslına bakarsan. Mesela ressamlar için öyle değil konu, herkes ressam olamaz, bir bazı olması lazım, teknik açıdan biraz da olsa bir portre çizmesini bilmesi şart…
Neye geliyoruz, aslında insanların söyleyecek bir şeyleri varsa ve bunu da bir sanat ortamıyla paylaşmak istiyorlarsa hani fotoğraftır, resimdir, heykeldir paylaşabilsinler, o noktada güzel ama mutlaka söylemesi gereken bir seyi olması lazım.

Reset!: Evet gelişime faydası olduğu bir gerçek…Peki işlerinizde ifade etmek istediğiniz genel bir söyleminiz var mı, genel bir duruşunuz, belki mesaj içeriği ya da özel bir yönteminiz…

Sosyal içerikli konularla uğraşmayı daha fazla seviyorum ve hatta moda fotoğrafçılığını da o şekilde yansıtmaya çalışıyorum, onlar heyecanlandırıyor beni.
Basit katalog çekimi mecburen yapıyoruz para için ama onlar çok fazla keyiflendirmiyor açıkçası…

Reset!: Sizin için yaratıcılık ne demek diye sorsam…

Hayal gücünün sınırlarını zorlamak…



Reset!: Fark yaratmak belki?

İlla fark yaratmak gerekmiyor benim için, hiç öyle hırsları olan, aman ben çığır açmalıyım türünden biri olmadım ama içini döküp, o karanlık yönleri bir şekilde yansıtıp-insanlarla  paylaştığınız zaman bir şekilde merak uyandırmayı sağlayabilirseniz yaratıcısınızdır.

Reset!: Evet, vurucu bir nokta yakalamak belki… Photoshop kullanıyor musunuz sıklıkla?

Büyük müdahalelerde bulunmuyorum kesinlikle, renk ve ışık oynamaları sadece o da mecbur kaldığım zaman... Baskı zamanı bir nevi karanlık oda kullanımı gibi.  Asla oynamam kadrajla filan…

Reset!: Başka ilgi alanlarınız var mı?

Çocuklar : ) ( bilmeyenler için not : 4 tane birbirinden güzel evlat sahibi kendisi)

Reset!: Evet komik bir soru oldu galiba… Bir dönem oyunculuk yaptınız, yeni bir film projesi olsa mesela?

Ben oyuncu değilim ama bana uygun bir rol olursa tabi yaparım, enteresan bir rol olursa… Benim için sinema bambaşka bir olay, çok heyecan verici… birden bire başka bir hayat ve dünyanın içinde bulunuyorsun, kesiliyorsun gerçek hayattan. Bir biçimde kaçmak gibi birşey- hem kendinden hem de dünyadan.

Reset!: Beğendiğiniz fotoğrafçılar kimler?

Bir çok isim var aslında, Annie Leibowitz’i takip ediyorum. Guy Bourdin’e bayilirim, Helmut Newton, Nan Goldin... Annie Lebowitz un çok kalabalık bir ekibi var, güzel prodüksiyonlara imza atıyor. Yaptığı işlere saygı duyuyorum her ne kadar son takvim projesi bende biraz hayal kırıklığı yaratmış olsa da… Yinede Vanity Fair dergisini her zaman takip ederim.

Reset!: Son olarak, moda fotoğrafçılığının geleceği ile ilgili ne düşünüyorsunuz?

Umutluyum, oldukça yol katetti bir çok insan, gerçi genelde kopya çoğu iş ama teknik açıdan, görsel açıdan filan bence iyi yoldalar… Sanatsal tarafından bir şey maalesef söylemiyorum çünkü fazla fotoğraf ‘sanatçısı’ yok daha henüz.

Anneliğin dünya üzerinde en çok yakıştığı kişilerden biri olan, pek güzel saçlı ve takdir edilesi fotoğrafçı Bennu Gerede ile şekerpare Kai’ye şükranlarımızı sunar, bize vakit ayırdıkları için teşekkürü bir borç biliriz.