Deerhunter – Rainwater Cassette Exchange

2007'de çıkardıkları Cryptograms ve Fluorescent Grey EP'lerinden beri Pitchfork'un favori gruplarından biri olan Deerhunter'ı gürültülü müziklerinden tanırdık eskiden. Şimdilerde ise Moses, Joshua, Bradford ve Lockett dörtlüsü fazla Beach Boys, Animal Collective mi dinliyorlar nedir, daha güneşli bir EP ile kulaklarımızdalar. Mayıs ayında beş şarkılık Rainwater Cassette Exchange'i çıkardıklarında, hala Microcastle/Weird Era Cont albümlerinden Agoraphobia ile salınan, Vox Celeste ve Operation ile "şu adamlar gelse de en önde zıplasak kendi halimizde" diyen insanlardık muhtemelen. Bu beş şarkılık EP ise artık dinleye dinleye ezberlediğimiz önceki albümden sonra merak içinde açılan bir hediye paketi gibiydi.

Şarkılar grubun son albümü Microcastle/Weird Era Cont'takilerden çok da farklı bir yapıya sahip değiller. Zaten sürekli gruba ait blogta takipçilerine mixtape'ler ve yaptıkları yeni şarkıları sunan Atlantalı dörtlümüzün yapmayı en sevdikleri şey evde oturup kayıtlar yapmak ve şarkıları birbirine çarpıp yeni şarkılar yaratmak. Sanki o kadar güzel albümü onlar yapmamışçasına heyecanla post ettikleri bu şarkıları görünce insan şaşırıyor ve hala nasıl bu kadar da hevesli olduklarını görünce utanıyor kendisinden. Hemen verilecek cevap beliriyor ama akılda: Sevdikleri işi yapıyor olmalılar.

Grubun beyni, bir parmağında on marifet adam Bradford Cox'un hastalığı Marfan Sendromu'nun kalp kapakçıklarını, iskeleti, eklemleri etkilediği düşünülürse, kendisinin şarkı sözü yazarken neden bu kadar ölüm vurgusu yaptığı aslında anlaşılabilir. Rainwater Cassette Exchange'te iki haftalık bir sefalet ve bu sefaletin kalbini yakaladığı, vücudunu parçaladığını söylerken hemen lafı çevirip âşık olduğuna getiriyor sözü. Sanki şimdiden ölümü ensesinde hissediyor ama buna rağmen hayata, ona en sevdiği işi yapmasına izin verdiği için müteşekkir hissettiğinden, üretkenliğini hediye ediyor ve ölüm onu yakalayana kadar yapabileceği ne varsa yapmak onun için alaycı bir intikam alış haline geliyor. Uçucu bir mürekkepten çıkan ama hala iğneleyen kelimelerden, Bradford'ın bozuk kan dolaşımından, insanları aptal yerine koyan doktorlardan kalbindeki rahatsızlığa kadar her şey Bradford'ın sözleri için materyal haline geliyor. Sanırım Bradford da yaşadıklarını yazdıkça kendini daha kolay hafife alabiliyor ve böylece hayatla ve onu korkutan ölümle dalgasını geçebiliyor.

Deerhunter'ın Cryptograms'ı 2007'nin ocak ayında çıktıktan sonra Nisan'da yayınladıkları Fluorescent Grey EP'si Cryptograms'ın tamamlayıcısı gibiydi zira EP'de yer alan şarkıların yapısı Cryptograms'takilerin bir uzantısıydı. Dolayısıyla albümden bağımsız bir EP olmak yerine, hala önceki albümün atmosferinden kurtulamamış olduğunu bilen grup üyelerinin deri değişimindeki son safhaydı Fluorescent Grey. Şimdi de Microcastle/Weird Era Cont albümünden sonra çıkan Rainwater Cassette Exchange'e baktığımızda bu beş şarkının bir önceki iki cdlik albüme sığmayan şarkılar olduğu izlenimine kapılabiliriz rahatlıkla. Şarkılar yine psych pop'tan garage rock'a kayabiliyor ve hatta bazen de bu dünyaya ait olmayan ses kolajlarının katmanlarında insana kendini kaybettirecek kadar shoegaze elementi taşıyor - Loveless albümünün delisi olan bir gruptan başka türlüsü beklenemezdi tabii. Bu da EP'nin, önceki albümün atmosferinden kurtulamamış dörtlünün beş şarkısıyla dolu olduğunu gösteriyor. Tabii ki farklılıklar var zira grup artık rock anthem'larını yapma konusunda harika bir tarife sahip olmalılar ki beş şarkının ikisini - Circulation ve Disappearing Ink - bu kategoriye rahatlıkla sokabiliriz.

Sonuç olarak elimizde Deerhunter'ın üzerlerine 2008'deki albümden beri yapışmış olan deriden kurtulmasına şahit olabilmemizi sağlayan bir EP var. En az Microcastle/Weird Era Cont kadar keyifli beş şarkılık bir 17 dakika sunan bu Rainwater Cassette Exhange'ten sonra grup ne hale gelecek bilmiyorum ama eğer yeni kıyafetlerini bulma aşamasında bu kadar güzel müzik yapabiliyorlarsa bir sonraki albümün neye benzeyeceğini merak etmekten ortadan ikiye çatlayabilir insan.