Dirty Projectors – Bitte Orca

Eğer siz de her yerde beş yıldız almış bir albüm gördüğünüzde, ondan aksi yöne kaçanlardansanız, dünyama hoş geldiniz! Ben genelde bunların abartıldıklarını düşünürüm, hele bir de karşınızda bir sürü enstrümanla oynamayı seven bir wunderkind duruyorsa, eleştirmenler haftalar boyu konuşurlar, size de albümün soğumasını beklemek düşer. Yalnız bu sefer nasıl olduysa oldu, bu pek sevdiğim huysuz kısır döngüyü bozdum;  çok coşkulu ve kışkırtıcı bir albüm tanıtım yazısından sonra kendimi Dirty Projectors’ın yeni albümü Bitte Orca’yı dinlerken buldum.

Dirty Projectors ne yaptı da bu kadar konuşuluyor diye merak ediyorsanız, size Brooklyn çıkışlı bu grubun kısaca geçmişini özetleyeceğim. Björk, David Bryne ve Grizzly Bear gibi isimlerle yaptıkları işbirliklerini bir kenara koyarsak, 7 yıl gibi kısa bir süreye de birçok albüm ve EP sığdırmaları takdire şayan. Peki, Bitte Orca’nın farkı ne diyorsanız, hemen ilk şarkı “Cannibal Resource”a kulak verin derim. Son zamanlarda diğer yeni çıkanlardan hissedilemeyen enerjiyi daha ilk saniyelerde duymaya başlıyorsunuz: Bir türlü susmayan gitar tınısının altında, huzursuz bas sesini duyuyor ve birden “Look around at everyone/ Everyone looks alive and waiting!” diyen capcanlı bir Dave Longstreth size sesleniyor. İşte anlatmaya çalıştığım bu dışarı çıkmak isteyen enerjinin, her şarkıda aksak bir şekilde, vokallerle ya da enstrümanlarla durdurulmaya çalışıldığını hissediyor ve heyecanla bu şaheseri dinlemeye devam ediyorsunuz. Favori şarkım Useful Chamber’da durgunlaşmış görünen hareket sizi sakinleştirse de, sonra “Stillness in the Move”un klibindeki gibi koşmak ve “Bitte Orca, Orca Bitte!” diye bağırmak istiyorsunuz!

Heyecanı bir kenara bırakırsak, albüme bahsedilen enerjiyi getiren önemli bir faktör de Dave Longstreth ve bayan vokaller Amber Coffman, Angel Derodoorian ve Haley Dekle’nin seslerinin albümde çok temiz ve kuvvetli çıkması. Ben bu olağanüstü seslerle yetenekli ellerin birleşmesini, Dave’in bahsettiği gibi renklerin etkileşimine benzettim: Ortaya çıkan bu kartelâda birbiriyle düşünülmeyen farklı renklerin eşsiz renkler doğurduğuna şahit oldum; tıpkı Dirty Projectors’un elektronik melodilerle folk tınılarını birleştirmesi gibi.

Bana kalırsa, Bitte Orca 2009’un başına gelen en güzel şeylerden biri. Zaman geçmeden ve pek piyasa “2009’un en iyileri” listelerinde iyi bir sıralamayla Dirty Projectors’ı görüp yine sinir olmadan, gidin bir dinleyin derim!

Anasayfa>>
Müzik Bölümü>>