Manic Street Preachers – Journal For Plague Lovers

Ne kadar gerçekler?

Bunu bizlere kolunu “for real” yazacak şekilde keserek cevaplayacak bir Richey artık yok belki ama, kendisinin Manic Street Preachers’ ın ölümsüz bir gerçeği olduğunu kanıtlayan bir Journal For Plague Lovers duruyor karşımızda, dimdik!

Richey James Edwards, 1995 yılının ocak ayında bir dosya verdi arkadaşlarına. Her birine ayrı ayrı. Gözlerindeki “mirasımdır” ifadesini göremediler, anlayamadılar; ta ki o gidene dek. Birkaç gün sonra ise sessiz sedasız gitti, kayboldu… Richey ne yaptığını biliyordu. Doğru zamanda, doğru hislerle kullanılacağını da biliyordu sanırım. James Dean Bradfield’ in teşvikiyle geçen sene o dosya açıldı. Artık onunla olmak istiyorlardı, zaman gelmişti ve yıllar sonra tekrar dörtlüymüş gibi stüdyoya girdiler.

Genç, cesur ve korkusuz düşüncelerle; hüzünlü, olgunlaşmış beyinlerin, obsesif ve psişik görünüşünün altına gizlenmiş sevgi ve özlem barındıran ürünü Journal For Plague Lovers. Tüm albüm sözleri, birkaç ufak müdahale dışında o dosyadan çıkma. Richey James Edwards’ a ait. Albümün yapımcılığını Steve Albini üstlenmiş. “She Bathed Herself In A Bath Of Bleach” i dinlediyseniz ve Manics üzerindeki Nirvana etkisini de biliyorsanız şayet, bu isim karşısında dudaklarınızın hafifçe yukarı kıvrılışı çok doğal.

Albümün genel olarak rasyonel bir sounda hakim olduğunu görüyoruz. Belirli limitlerde tutulmuş saykedelik ruh, kendini daha sakin ve olgun bir portreyle sunuyor bize. “Peeled Apples” ın karanlıkla görkemi birleştiren muhteşem girişinde The Machinist filminden bir sahneyle merhaba diyor albüm, Christian Bale‘in sesiyle. Albüm çıkmadan önce radyolarda dönen “Jackie Collins Existential Question Time” bize “Send Away The Tigers”dan çıkma “Autumnsong” un dinamikliğini ve ışıltısını sunuyor. “This Joke Sport Severed” kalbimizi yakıyor, yaylıların görkemiyle Bradfield ’in sakin ve kararlı sesi bizi vuruyor ve bir filmin son sahnesindeki karakterler gibi hissettiriyor. “Doors Closing Slowly” deki vurmalılar ve “Facing Page Top Left” deki gitarın; finallerdeki bulanık, acı veren şovlarının etkisinden kurtulmaksa çok zor. “ William’s Last Words”, Nicky Wire’ın hüzünlü, kırılgan sesi ve içinde barındırdığı özlemle bize veda hissiyatını fazlasıyla yaşatıyor.

Albüm kapak tasarımı ise “Holy Bible”ın da tasarımını yapmış olan Jenny Saville’ e ait. Sadece kapak bile kendi başına bir yapıt. Fakat İngiltere’deki müzik marketlerde yüzü kanlar içindeki bir çocuk resminin oluşu uygunsuz bulunup camekânlardan kaldırıldı geçtiğimiz hafta. Bazen etik, sanatın önüne geçer. Ama bu onun varlığını ve başarısını gölgeleyemiyor işte. O kaldırılan kapak afişlerinin hepsini alabilsem bir duvarı sadece onunla kaplayabilirdim..

Geçtiğimiz sene öldüğü yasal olarak kabul edilen Richey Edwards için, bu albüm bir hoşçakal seremonisi gibi görünebilir. Ya da bir yâd ediş. Ama bu şekilde değerlendirilmemeli bu albüm. Evet, albümün ruhuna işlemiş de olsa hüzün, Richey Edwards’a adanmış bir hediye, Bradfield’in tabiriyle bir kutlayış. Daha hazırlık aşamasında “Holy Bible”dan esinlendiklerini kendileri deklare etmelerine rağmen, “HB” ile kıyaslanmaktan korkmadıklarını söylüyorlar. Esasen albümde bu kıyasa en yakın duranın, gizli parça olan “Bag Lady” olduğunu ifade etmişler. Düşündüğümüzde, kendi başına bir kavram olduğunu apaçık görebiliyoruz “JFPL”ın. Her şeyiyle özel, her şeyiyle tek, bütün. Bu sebepten dolayı da zaten single yayınlamayacaklarını öğreniyoruz Manics’ in. Bu da hislerimizi doğruluyor.

Albümün içinde barındırdığı buram buram maneviyatın, başarısını gölgeleyemeyeceği/gölgelememesi gerektiğini es geçmemek gerek. Hüzün+Bulantı, Olgunluk+Vazgeçiş ve Dinginlik+Görkem unsurlarının yansıttığı ışıkla parlayan albüm, Manic Street Preachers’ın gücünün adeta bir kanıtı. Her Manics albümünün ayrı bir yeri var fakat cd’sini tutarken bile elimin titremesine neden olacak özellikte bu albüm. Karanlık gecede patlayan havai fişeklerin parlak renklerinin denize yansıyan ışıltısıyla kutlama yapanların, bunu yavaş çekim kamera ile perdeye aksettirerek vedası bu, Richey James Edwards’ a hüzünlü ama gülen gözlerle bir el sallayış…

Anasayfa>>
Müzik Bölümü>>