All the Boys Love Mandy Lane – Vahşet Partisi

Bir Kulunu Çok Sevdim, O Beni Hiç Sevmiyor…

Biz artık korku filmlerinden klişelere düşmemesini, onu bırakın herhangi olumlu bir şey beklemeyi geçeli çok oluyor. Hayal kırıklığı içinde ayrıldığımız korku filmlerinin sayısının azımsanmayacak bir meblağ olduğunu düşünürsek, en azından beklentilerimizin de giderek kaliteye paralel olarak düşüyor olması olumlu bir durum. Zaten hiçbir beklentisi olmadan filme giden seyirci bazen azbuçuk kendisini şaşırtmayı beceren ortalama bir filmi beğenebiliyor bile bu sayede. Yaratıcı yerli dağıtımcıların kıvrak zekalarını bir kez daha kullanarak “Vahşet Partisi” olarak Türkçe’mize kazandırdıkları “Bütün Erkekler Mandy Lane’i ……. (Feeling the Blanks) İstiyor” da aha işte tam böyle bir film.

Artık teen slasher türünün klişeleriyle dalga geçmenin bile klişe olduğu bir ortamda, filmin barındırdığı klişelere değinmek de eğreti duracak ama gene de adet yerini bulsun bir iki noktasına temas etmeden geçmeyelim. Gözleri fettan güzel, henüz kimseyle birlikte olmamış Mandy Lane, okulun bütün erkeklerinin hayallerini süsleyen, kızlarınsa imreniyle iğreni karışımı bakışlar attığı boy desen boy pos desen pos, hem zeki hem sportif, hem çok güzel hem de bir o kadar saf, alçakgönüllü, hafiften de cilveli, genç ve çekici bir bayan (yes, this boy loves Mandy Lane too). Bu kızcağıza kendimi gösterecem diye çatıdan havuza atlamaya çalışıp geberip giden bir embesille başlıyor film. Sonrasında 9 ay sonrasına gidiyoruz, o da nesi?? Mandy Lane halen bakire!? (geçen süre de tam denk gelmişti halbusi) Ehem.. iğrençleşmeden mevzuya döneyim: Uğruna ölen dangalaktan sonra arkadaş çevresini değiştiren Mandy, gene al birini vur ötekine “tiki” tiplerle takılmaya devam etmiş geçen sürede. Hele bir hatun var ki kendisinin Paris Hilton parodisi olduğuna inanmak istiyorum (Türk olsa “oha falan oldum yani” diye cümleler kurabilecek potansiyelde bir aplamız).

Bunlar toplanıp arkadaşlarının Allahın dağındaki, tüm insan ırkından ırak çiftliğine gidecekler ki rahatlıkla hepsi katilin yemleri olabilsinler. Kimin kimle yattığının, kimden hoşlandığının anlaşılamadığı bu gruptaki libidoları tavan yapmış erkeklerin tek bir amacı vardır: Mandy Lane’le romantik bir akşam yemeği? Mandy yer mi? Yemez tabii. Neyse derken, bir çiftimiz sevişme sırasında olmasa bile oral seks sırasında katilimizin gözüne kestirilir, öldürülürler vs vs. Özellikle ilk ölen kızcağızın (az önce cinsel münasebette bulunan) tam bir gerizekalı olması sebebiyle “yazık oldu lan” demek şöyle dursun, mümkün olsa katilin sırtını sıvazlayıp “ne de iyi ettin” bile diyesim geldi. Paris Hilton aplamız ise katil öldürmese de bulimia hastalığından geberip gidecekmiş zaten. O kovalamaca sahnelerinde düştüğünde nasıl fırlamadı kemikler eklem yerlerinden hayret ettim (katilin kim olduğu bile daha az şaşırttı, ordan pay biçin). Aslına bakarsanız karakterlerin hiçbirinin en ufak sempati beslenecek tarafı olmadığından öldürülmelerinden de sadist bir zevk aldığımı itiraf ediyorum. Hatta bu durumdan o kadar memnundum ki katillerimizin neden öldürdüklerine dair herhangi bir açıklama yapılmamasını sorgulamadım bile.

Jonathan Levine, bu ilk filminde türün klişelerinden bir hayli beslense de teknik açıdan filmine değişik tatlar katmasına engel olmamış bu durum. Bilhassa gündüz uçsuz bucaksız tarlada geçen sahnelerde yaratıcı çekimlere imza atmış. Bunun dışında ne var derseniz: masum mu yoksa şeytan mı olduğunu çözemediğimiz Mandy Lane’i verelim. Kendisini kısmetse The Informes’ta kıyafetsiz göreceğimiz Amber Head, “böyle hafif işve yapayım, sonra kendimi geri çekeyim” triplerindeki Mandy rolünde beni katilden bile fazla germeyi başardı sağolsun. Senaryonun sonundaki “twist”i ve değişik çekimlerini sayarsak çok da rezil bir film sayılmaz Mandy Lane, fakat bir korku filmi için bu kadar sıkıcı olmayı başarmış olması işte o takdire şayan. Son söz olarak diyorum ki: “Mandy Lane, ya benimsin ya kara toprağın!”

Anasayfa>>
Sinema Bölümü>>