Jenny Lewis - Acid Tongue

Seattle çıkışlı şirin grup Rilo Kiley’ın şirin vokalisti Jenny Lewis, ikinci solo albümüyle karşımızda. Rilo Kiley’deki performansıyla hatırı sayılır bir hayran kitlesini etrafına toplamayı başaran Lewis, ‘The Watson Twins’ ile birlikte kaydettiği, Conor Oberst ve Ben Gibbard gibi isimlerin katkıda bulunduğu ilk albümüyle ‘playlist’lerimize girmeyi başarmıştı; lakin ilk albümdeki country ve hatta rock etkileşimi, ikinci albümde yerini sade bir indie (ve hatta pop) sounduna bırakmış gibi. Bir-iki şarkı dışında albüme genel olarak durağan, düşük tempolu, ‘popumsu’ aşk şarkıları hâkim. Fakat yine de albümün, Rilo Kiley sevenler tarafından yadırganmayacağını söylemek yanlış olmayacak gibi.

Albümün ilk şarkısı ‘Black Sand’, Jenny’nin şirinliğini konuşturduğu, tiz ve inişli çıkışlı vokallere sahip, eskilerden kalma pop şarkılarını andıran havasıyla durgun bir açılış yapıyor. Arkasından gelen ‘Pretty Bird’, yine sakin ve Jenny’nin Rilo Kiley’deki vokallerini anımsatan bir balad. Albümde göze çarpan şarkılar arasında muhtemelen ilk sıraya oturan ‘The Next Messiah’da ise ilk albümdeki blues etkileşimine rastlaman mümkün. Jonathan Rice’ın vokalleriyle destek olduğu şarkı, Jenny’nin acıklı feryatları, şarkını ortasında gelen ritim değişikliği ve hafif ‘funky’ tavrıyla albümde öne çıkmayı hak eden bir düzenleme. Bu şarkıyı kaydederken oldukça eğlendiklerine eminim.

Geçiyoruz ‘Bad Man’s World’e. Sözleri itibariyle buram buram aşk acısı kokan şarkı, yine Jenny’nin ağlamaklı feryatlarıyla sizi duygusallaştırmaya çalışıyor; lakin ne yalan söyleyeyim, gerek armoni olsun gerek sözler olsun, öyle içinizi parça parça edecek kadar güçlü değil. Albüme adını veren diğer balad ‘Acid Tongue’, diğerlerine nazaran daha iyi bir duruş sergiliyor albümde. İlk albümdeki gibi sadece gitar kullanılan baladlar daha çok yakışıyor Jenny’e. ‘Godspeed’, ‘Trying My Best’ ve albümün kapanış şarkısı ‘Sing a Song’, düzenlemeleri itibariyle birbirlerine çok benziyor ve Jenny’nin güzel sesinden elde edilebilecek performansı biraz gölgeliyor gibi. Öte yandan albümün diğer hızlı şarkıları ‘Fernando’, ‘Carpetbaggers’ ve ‘Jack Killed Mom’, düzenlemelerindeki ‘country’ ve blues etkileşimleriyle, Jenny’nin güzel şarkılar da yazabildiğinin birer kanıtı olarak kayıtlara geçiyorlar.

Sonuç olarak ‘Acid Tongue’, bizi bağımlısı yapmasa da Jenny’nin güzel sesinin hatırına arada bir (en azından bir Pazar sabahı) ‘playlist’inize uğratabileceğiniz bir albüm. Fakat bu albüm Jenny Lewis’i uzun süre idare edecek gibi görünmüyor. Yeni bir Rilo Kiley albümü için kolları sıvamak, şu sıralar Jenny’nin yapacağı en akıllıca şey…

http://www.myspace.com/jennylewismusic

Anasayfa>>
Müzik Bölümü>>