Hairspray

Hairspray, 1988 yılında John Waters’ın çektiği çok beğenilmiş aynı isimli filmin yeniden çevrimi. Aynı zamanda 2002 yılından beri de Broadway’de müzikal olarak sahnelenmekte ve bir dünya Tony Ödülü kazandı. Kısacası yeni filmin yönetmeni Adam Shankman’ın elinde zaten sağlam ve tutmuş bir materyal var, kendisi de bunu iyi değerlendirmiş. Filmin konusunu özetlemeye çalışıp gereksiz yere yazıyı uzatmayalım. Bakın ne güzel Beyazperde.com’ da falan var. Açın okuyun, üşenmeyin.

Film 60’lar Amerikası’nda, siyah-beyaz ayrımının yoğun olduğu bir dönemde geçiyor ve Baltimore’da yerel bir televizyon kanalında yayınlanan The Corny Collins Show’un ırkçı tutumundan yola çıkarak, siyahlara yapılan ayrımcılığı eğlenceli bir dille eleştiriyor. Aslında genel olarak baktığınız zaman sadece siyahlara karşı olan tutuma değil, “farklı” olarak tanımlanan, standart kalıplara uymayan (beyaz, güzel, zayıf Amerikalı) herkesi dışlamaya çalışanlara yönelik bir eleştiri söz konusu. 60’ları artık yeni bir dönem, kalıpların dışında olanların ortaya çıktıkları ve söz sahibi oldukları bir dönüm noktası olarak tanımlıyor film. Tek hayali dans etmek olan Tracy’nin, şişman ve alışılmış güzellik anlayışına uymamasına rağmen, iyi dans etmesi ve pozitif enerjisi sayesinde Corny Collins Show’a kabul edilmesi bunun bir örneği.

Filmin asıl eğlenceli kısmına yavaş yavaş politik eleştirilerine başladıktan sonra geçiyoruz. İlk başlarda yalnızca birkaç diyalogla geçilen neredeyse hiç durmadan arka arkaya çalan 3-4 şarkı ve dans eden tipler müzikal sevenlere bile baygınlık getirebilir. “Allahım nasıl bi filme geldim ben!” diyebilirsiniz. Özellikle filmin açılışındaki Tracy’nin “hepinizi selamlıyorum, günaydın mahallemizin sarhoş amcası, kabarık saçlı teyzeleri, sevimli fareler; bakın hayat ne güzel, çiçekler böcekler falan” konulu dansı fazlasıyla “Hayat Sevince Güzel” isimli Yeşilçam filmimizin koreografisini anımsattı. Film abartı bir iyimserlik içeriyor gibi dursa da alttan alta verdiği mesajların ciddiyeti sayesinde bu durumu iyi kapatmış.   

Bir kutu dolusu saç spreyinin boca edildiği yapılı kabarık saçlar, o dönemleri başarıyla yansıtan kostümler, koreografi ve müzikler, hepsi bir yana; filmin mükemmel bir kadrosu var. Başroldeki Nikki Blonsky sevimli tavırlarıyla herkesin sempatisini kazanacaktır. Mütemadiyen endorfin hormonu salgılıyormuş gibi bir hali var kendisinin. Corny Collins Show’un yönetmeni ve programın baş dansçısı olan hanım kızımızın (Britanny Snow) annesi kötü kadın Velma Von Tussle rolündeki Michelle Pfeiffer her zamanki gibi döktürmüş (hala çok güzel). Corny Collins rolünde James Marsden ve zencilere ayrılan günün (Negro Day) sunuculuğunu üstlenen Chicago ile müzikal başarısını ispat etmiş Queen Latifah da çok başarılılar. Yine aynı şekilde genç kadro da onlardan aşağı kalmamış. Fakat elbetteki asıl konuşulan performans John Travolta’ya ait. Grease’in yakışıklı delikanlısını seneler sonra bir müzikalde kadın rolünde izlemek pek alışılabilir bir durum değil. Ama o kadar iyi iş çıkartmış ki bir süre sonra o olduğunu bile unutuyorsunuz. Yine de kendisinin orijinal filmdeki “Divine” kadar başarılı olmadığı söyleniyor. Ben izlemediğim için bir karşılaştırma şansım olmadı, o yüzden son derece de keyif aldım. Christopher Walken ile de gördüğüm en iyi çiftlerden birini oluşturmuşlar. Bahçede beraber dans ettikleri, özellikle İspanyol kıyafetleri içinde tango yaptıkları, sahnelerde oyunculuğun nasıl bir şey olduğunu görüyorsunuz.

Müzikal sevenlerin filmden çok keyif alacağına eminim ama sevmeyenlere de tavsiye etmekte bir sakınca görmüyorum. Sürekli müzik ve dans beni bayar diyorsanız bilemem ama bel altı ve bayağı esprilerle seyirciyi tavlayabileceğini zanneden “Çılgın Dersane” ve “Maskeli Beşler” gibi kalitesiz filmlerin eğlence diye önümüze sunulduğu şu haftalarda gerçekten eğlence vadeden bu filme bir şans verebilirsiniz. En azından John Travolta’yı o kostümün içinde görmek için bile verilen paraya değer. Kendisini bir daha böyle bir rolde görmek nasip olmaz.  

Anasayfa>>
Sinema Bölümü>>