Benoit Pioulard-Temper

Thomas Meluch, Benoit Pioulard adı altında yayınladığı ilk uzunçaları Precis ile ilhamını folktan alan ve bunu kıvamında bir deneysellikle bütünleyen, ambiyansı yüksek bir iş çıkarmıştı. Çoğu zaman belli kalıplar arasında sıkışıp kaldığını düşündüğüm Şarkıcı - Şarkı Yazarı janrına da içinde sakladığı güzelliklerle bir iki tüyo veren Precis, köklü firma Kranky’nin 2006 yüzaklarından biri oldu. Etkisi uzun vade olan ve nezdimde başucu albümü payesini kapmış Precis’in üstünden geçen 2 yılın ardından yeni albüm Temper ile bir kez daha ufukta göründü Benoit.

Temper öncesi myspace’inde yayınladığı görsel-işitsel ipuçlarını bir araya getirdiğimde ilkinin deneysellik sınırlarını aşan, çok daha fazla içine kapanık bir albüm beklentisi içine girmiştim. Albümü ilk dinleyişimin ardından bu görüşümde kısmen haklı olduğumu gördüm. Precis’deki ambient-enstrümantal eşitliği bu albümde yerini ambient’in ve Thomas’ın laptopundan çıkan sampleların daha ağırlıklı olduğu bir bütüne bırakmış diyebilirim. Fennesz’in ses dehasına yakınlık gösteren Ardoise, Modele d’Eclat, Sweep Generator, Tapyre ve Cycle Disparaissant gibileri, huzur duymakla insanın içini ürpertmek arasında kararını verememiş örneklerini oluşturuyor yukarıda belirttiğim görüşlerimin. Lakin geri kalan kısım Precis’in ekseninde giden ve dinleyicisini çok fazla şaşırtmyan şarkılar. Thomas’dan daha da kişisel işler çıkarması haricinde çok radikal yenilikler de beklemiyordum zaten. Kimse de beklememeli...

Temper, Ragged Tint ve Ahn’la Precis çizgisi taşıyan bir başlangıç yapıyor. Thomas’ın kırılgan sesi yine aynı kırılganlığa sahip gitarların ve ses bütünlerinin arasından mırıldanıyor. Golden Grin, The Loom Pedal gibi şarkılar folkun bir noktadan sonra insanı çaktırmadan huzur sandığı baygınlıkla yerine mıhlayan zihniyetine hizmet etmiyor. Thomas’ın hünerinin kuvvetinin aşikar olduğu ambiyans yaratımıyla beraber yalın ve kısa hikayeler anlatıyorlar. Idyll ve A Woolgathering Exodus’da Thomas’ın sakin ve melodik yaratım gücünün Temper’daki en güzel yansımaları karşımıza çıkıyor. Hesperus, Temper’ın rüya alemlerinin sona erdiğini fısıldayarak güzel bir finalle noktayı koyuyor albüme.

Thomas, Benoit Pioulard kisvesi altında dinleyenin ruh haline bağlı olarak yerine göre içsel huzura ya da patlamalara mahal verebilecek kadar duru ve güzel bir albümü imza atıyor. Tam da yapraklar sararmışken, mevsim değişimi bünyeyi buhranlara müsait hale getirmişken yapılır mı bu? Ah be Thomas ah...

Anasayfa>>
Müzik Bölümü>>