Friendly Fires - Friendly Fires

İşbu Friendly Fires ile ilgili bir yerde şöyle bir cümleye rastlamıştım. “Eğer James Murphy bir ev partisi düzenlese, !!! ve The Rapture yıllık izinlerindeyse Friendly Fires o gecenin seçimi olurdu.” Glowstick hüzmeleriyle aydınlanan jenerasyonun fotokopi işlerinden minimum derecede etkilenen Friendly Fires’ın enfes debüsü için oldukça kabataslak bir yorum.Yine de belirtmek istedim, yazıya nasıl girizgah eylerim diye kara kara düşünürken.

St. Albans’dan çıkma olup, lise yıllarından beri bir şekilde müzikle uğraşan Ed, Jack ve Edd-ki o vakitler post hardcore işlerle haşır neşirler- üniversiteyle beraber müzikal anlamda Friendly Fires formuna kavuştu. Dans müziğine farklı yaklaşımlar ekleme isteklerini, My Bloody Valentine gibi gruplara olan hayranlıklarından ötürü shoegaze’in gür melodileri ve bunların üstüne Prince’in klasik pop şarkısı yazma formülüyle birleştirip Friendly Fires’ın ilk ürünleri sundular. Ortaya çıkan sonuç o kadar başarılıydı ki, 2007’de Channel 4’un Transmission programına çıktılar. Ne var bunda diyeceksiniz şimdi. Lakin bu programa şimdiye kadar çıkmış ilk ve tek “unsigned” yani “henüz hiçbir plak firmasına bağlı olmayan” grup olduklarını söyleyip ne menem bir grup oldukları hakkında üç aşağı beş yukarı bir fikir verebilirim umarım. Zaten çok geçmeden de son zamanların hit fabrikası olan label XL Recordings nikahı bastı gruba. Albümden önce yayınladıkları single’ları Paris ise İngiltere’de yazılı ve görsel medyanın yüzde 90’ında(NME, The Guardian, Zane Lowe Show) haftanın şarkısı ilan edilmişti çoktan.

Bütün bunların ışığında Ed’in ailesinin evinde kaydettikleri, kendi prodüksiyonları olan ve yine kendi adlarını taşıyan debüleri üzerlerindeki büyük beklenti bulutlarıyla beraber görücüye çıktı. İlk söyleceğim şudur ki; standart ritimlerle bile dans edebilen biri için gereğinden fazla figür barındıran bu enfes albüm, o bulutları daha albümün ilk şarkısı olan, esaslı prodüktör Paul Epworth’un elinin değdiği Jump In The Pool’un güçlü nakaratıyla beraber çok uzaklara postalamayı başarıyor. Eğer ki, bu albümü yaz başı çıkarmış olsalar disko ortamlarında ne gibi zayiatlara yol açabileceklerini düşünmek bile istemiyorum.

LCD Soundsystem tınıları yakalayabileceğiniz funky In The Hospital, grubu diğer skinny albüm listesi canavarlarından ayıran Lovesick, The Rapture ve Cut Copy esintili Phonebooth ilk birkaç dinleyişte güzel belledikleriniz olacaktır muhtemelen. Ki Lovesick türünün en iyi örneğidir son zamanlarda dinlediğim.Gerek altyapısı, gerekse de düzenlemesiyle açık ara önde bir şarkı. Lakin zamanla White Diamonds’un new wave’den peydahlanmış halini ve Strobe’un “detaylarında saklı” olan güzelliğini fark edince ibreniz muhtemelen şaşacaktır. Vokal Ed MacFarlane’in dans pisti marşlarına can veren sesinin dinginlik verici haline hayran kalacaksınız Strobe’da. On Board ve Paris’e fazla değinmiyorum. Bunlar albümden çok önce binbir türlü remiksine kadar ortalarda dönüyordu zaten. Ama Paris’i yeni keşfeden gençlerimizın ağzı-gözü gecikmeli de olsa kayacak ülkemin güzide diskolarında dans ederken. Remiksçi dicey abilerime de selam ederim. Bu albüm sizlere güzel bir ekmek kapısı niteliğinde.

Albümle ilgili tek veryansın edilebilecek nokta şarkılarının nerdeyse yarısının halihazıra bir şekilde yayınlanmış olmasıdır herhalde. Ama albümün şimdiye kadar açığa çıkmayan yarısıyla birlikte mükemmel bir bütünü oluşturduklarından dolayı fazla sesimi çıkarmayacağım. Bu bütünü daha da yücelttikleri “mü-kem-mel” canlı performansları(yutup’un şahidiyim) ise koskoca line-up’lara sahip festivallerde en iyi seçilmelerine ön ayak oluyor daha şimdiden. Albümde dinleyip, peki bu kadar perküsyon sesini konserlerde nerelerinden çıkaracaklar diyenlere grubun sahnede 4. bir eleman barındırdığını söylemek istiyorum.

Friendly Fires, Late Of The Pier’le son dönemde Ada’dan çıkan en iyi 2 yeni gruptan biri. Klasik garage-indie türevi gruplarından baygınlık gelenlere müziğin gelecekte hangi yönlere kayacağını çok güzel örneklerle sergiliyorlar.

Anasayfa>>
Müzik Bölümü>>