The Rascals - Rascalize

Miles Kane, Alex Turner’la olan tanışıklığı sayesinde 2008 yılı içerisinde ismini beklenenden çok daha fazla telafuz ettireceğe benziyor. Eğer Mars’ta falan yaşamıyorsanız, ikilinin The Last Shadow Puppets projesinden bir şekilde haberdar olmuşsunuzdur zaten. “The Age Of Understatment” albümü, halihazırda çoktan 2008’in en sıkı kayıtlarından biri oldu çıktı. Ağustos sonunda Reading ve Leeds’le verilecek startın ardından da ilk uzun metraj turnelerine çıkacaklar. Turnenin bu kadar gecikecek olmasının sebebi ise Kane’in esas grubu olan The Rascals’ı yarı yolda bırakmadan debü albümleri Rascalize’ı çıkartmak istemesiydi. Nitekim muradına erdi Kane. O büyük beklentime karşılık ummadığım bir hayal kırıklığı yaşataraktan hem de ...

Miles Kane’in 60’lı yıllarla alıp veremediği birşeyler olduğu apaçık ortada. Zira bunu The Rascals öncesi grubu olan The Little Flames’in ilk ve tek albümü “The Day Is Not Today” ve Rascalize öncesindeki “Out Of Dreams” ve “Suspicious Witt” EP’lerinden anlamak mümkün. Özellikle The Little Flames’de kılıklarına kadar işlemiş olan bu 60’lar ruhu (çoğul konuştum çünkü The Rascals’ın diğer iki elemanı Joe Edwards ve Greg Mighall da The Little Flames’den yadigar Kane’e), The Rascals’la beraber bir evrim geçiriyor. Bu evrimin; Kane’in Alex Turner’la olan sıkıfıkılığından kaynaklanan, iki taraf için de karşılıklı bir alışveriş olduğunu düşünüyorum. Turner’ın da bu 60’lar dalgasının içine bu kadar girmesi bir rastlantı olamaz çünkü.

Sizlerden Arctic Monkeys’in “Favourite Worst Nightmare”’ini aklınıza getirmenizi istiyorum şimdi. Sonra da bunun ışığında Rascalize’a doğru yola çıkmanızı. Bunu yaptığınız takdirde gerek prodüksiyon olarak gerekse de şarkı yapılarında gözle görülür bir etkileşim fark edeceksizinizdir. Kane’in Alex Turner’la olan ses ikizliğini saymıyorum bile. Hani dinleyene yeni bir Arctic albümü dinliyormuş hissi veren ikizlikten. Ne yazık ki; bütün bu bahsettiğim benzerlik hadisesi, zaman zaman albümde tekdüzeliğe neden oluyor. Out Of Dreams, Suspicious Witt, hatta albümden çok kısa bir süre evvel yayınlanan Freakbeat Phantom EP’sinde yer alan parçalardaki kendilerine özgülükleri Rascalize da silikleşiyor.

Intro niyetine yazılmış, albümle aynı isme sahip şarkı Rascalize’le başlıyor albüm. Ardından albüm öncesi dönemlerinden kalma Out Of Dreams geliyor. Üzerinde bir değişikliğe gidilmeyip eski güzel hali korunmuş. Zaten tempolu bir şarkıyken sonlara doğru daha da hızlanması çok hoşuma gidiyor. Bond Girl’de oryantal esintiler Kane’in gitar solosuyla zirveye çıkıyor. Bu arada Kane en az Turner kadar ritim ve solo gitar olayını hatmetmiş biri.Her ikisini de tek gitar olmasına rağmen gerek kayıt aşamsında gerekse de canlı performanslarda görmek mümkün.

Fear Invicted Into The Perfect Stranger, Kane’in gitar oyunlarıyla gayet güzel başlıyor ama parçanın hızlandığı anlar kaliteyi vasata çekiyor. Does Your Husband Know That You're On The Run?, bas gitarın aynı ritmi 3445 kez çalmasıyla hiçbir yere varamayan şarkılardan biri. I’d Be Lying To You ise şu tempoyu arttırma formülünü en iyi uyguladıkları parça ve albümün en güzel anlarından biri. İlk single Freakbeat Phantom ise hakkını vermek gerekir ki, funky yapısıyla gerçekten muhteşem bir şarkı. Yine eski şarkılarından olan I’ll Give You Sympathy ne hale gelmiş öyle? Ahhh Kane vahh Kane... Neyse Stockings To Suit’u dinliyorum sinirim geçsin diye. Agresifleştiği anlarda hayal kırıklığımı unutabiliyorum. Düttürü dünya coverı How Do I End This’i direk geçelim zaten, daha fazla sinirim bozulmasın. Anadolu’dan Görünüm programının yeni tema müziği bu yaa!

Yani bu kadar büyük beklenti besleyince böyle hayal kırıklıkları yaşamak koyuyor insana. Kötü bir albüm değil kesinlikle. Ama sen Miles Kane’sin yahu, potansiyelin belli. Parayı kıracağım diye bütün hitlerini The Last Shadow Puppets’a saklamışın. Sonra The Rascals’ı yarı yolda bırakmam diyorsun. Bu yaptığın nedir? Kızdım...Albüm kapağı da albümün ismi kadar kötü zaten!

Anasayfa>>
Müzik Bölümü>>