Burial - Untrue

El değmemişliği ve benzersizliğiyle var olan yeraltı müzisyenlerinin ünlü olur olmaz kutsanması ve herkesin onlardan bir parça koparmaya çalışmasıyla hem müziklerinden hem de kişiliklerinden bir şeyler kaybedeceğini sezenleri; sadece işlerinin güzelliğiyle kendini ifade etmek ister. İyiden iyiye parıldamaya başlayan “dubstep“türünün dünyaya sunacağı kartvizit olma yolunda ilerleyen Burial içinde böyle bir durum söz konusu.

Gerçek kimliği sır gibi saklanan Burial’ın müziği de yaratıcısının ardına gizlendiği karanlığı tamamlayacak nitelikte. Hyperdub etiketiyle piyasaya çıkan ve kendi adını taşıyan ilk albümünden sonra The Wire tarafından 2006’nın en iyi albümü olarak gösterilmesiyle dikkatleri üzerine çeken Burial; başta yine İngilizlerin birbirini dolduruşa getirerek yeni fırlayan müzisyenleri baş tacı etmeleri ritüelinin bir eseri gibi görünse de, yaptığı müzik ve yeni çıkan albümüyle benim ve birçok kimsenin kelimelerini boğazına düğümledi.

2007’nin bitmesine yakın bir zamanda kulaklarımıza ulaşan yeni Burial albümü Untrue birçok “best of” listesi tarafından es geçilse de bir o kadarının da üst sıralarına yerleşti. Yeni yılda da oldukça tutulacak gibi görünen albüm, bir bakıma doksanları kasıp kavuran Massive Attack trip-hop ‘unun 2000’lerde Burial dubstep’i olarak evrimleşmesi olarak nitelendirilebilir.

Birçoğumuzun kulaklarının yabancı olduğu dubstep kavramı ise İngiliz garage ve dans müziğinin birbirine kaynaması ve breakbeat tınılarıyla birleştirilmesiyle oluşmakta. Fakat Burial’ın özelliği çok oynak ve “dans edilebilir” olarak tanımlayabileceğimiz bu tarzdan da farklı olarak oldukça karanlık seyretmesi.

Genel olarak bakarsak kişiyi kafesleyen sistemler bütününe karşı; yine sistem tarafından pompalanan panzehir müziklerinden farklı olarak Burial’ın albümü rahatlık vaat etmiyor. İnsanı kuşatan kaygı ve huzursuzluk yığını üzerindeki sis perdesinin ardından atılan modern insan çığlıklarının yarı organik yani robotik senfonisi şeklinde akıp giden Untrue albümünde insanın alt bilincinde her daim yüzeye fırlamaya bekleyen sıkıntı balonculuklarının teker teker patlamasının sesleri yankılanıyor.

Albümün kafa kurcalayan şarkıları arasında bulunan Ghost Hardware, Endorphin ve Archangel gibi şarkılar akıp giden hayatın film müziklerinde arka planda çalabilecek uyarıcılar olarak beynin içine işleyen ritimler sunuyor. Gece karanlıkta sokakları arşınlarken kulağınıza takıp dolaştığınızda hafif travma etkisi bırakabilecek türden Near Dark gibi bir şarkı da bulunduran albüm kolay kolay tüketilecek cinsten bir çalışma olmadığını her dinleyişte belli ediyor.

Untrue modern insana verilen cicili bicili oyuncakların yanında gelen tozpembe gözlükleri atmanıza yardımcı olacak bir çalışma. Bünyeye kafanıza inen bir balyozdan ziyade yavaş yavaş etkileyen Çin işkencesi misali yayılıyor. Yeni nesil gelişmiş bir IDM duymak isteyenler derhal edinmeli.

Anasayfa>>
Müzik Bölümü>>