The Day The Earth Stood Stil – Dünyanın Durduğu Gün

1951 yapımı orijinal filmde Dünya’ya yeni gelmiş ve mesajını tüm dünya halklarına iletme çabası içindeki Klaatu’yla Amerikan başkanının sekreteri arasında şöyle bir diyalog geçer:

Harley: Sabırsızlığınızı anlayabiliyorum.
Klaatu: Yalnızca aptallığa tahammülüm yok. Benim ırkım onsuz yaşamayı öğrendi.
Harley: Korkarım ki benim ırkım henüz öğrenebilmiş değil.

Her ne kadar bugün halen en iyi bilim-kurgu örnekleri arasında sayılsa da 51 yapımı DTESSA, günün koşulları ve kısıtlı bütçesi nedeniyle birkaç dakikası dışında türünün genelde yaslandığı efektlere meyil etmeyen, daha ziyade insanlığın içinde bulunduğu durumla ilgili verdiği barışçıl mesajlarıyla akılda kalan bir filmdi. İnsanların diken üstünde oturduğu, her an bir savaş endişesiyle yaşadığı Soğuk Savaş döneminde çekilmesi ve takındığı anti-militarist tavır bugün bile takdir edilmesi gereken bir çabadır. Fakat dünyanın artık yeni sorunları, yüzleşmesi gereken yeni tehlikeleri var. Bu yüzden yeniden çevrimin kendini yeni dünya düzenine uydurması ve mesajını değiştirmesi de kaçınılmazdı. Yeni film, siyasi mesajları bir kenara bırakıp aptallıkta sınır tanımayan insan ırkının yaşadığı dünyanın içine ettiği ve bunu değiştirmek için herhangi bir çaba göstermediği gerçeği üzerine yoğunlaşmış: “Dünya, insanlara bırakılamayacak kadar güzel.”

Klaatu’nun barışçıl mesajlarla insanlara değişmeleri için bir şans tanıyarak gezegenimizi terk ettiği orijinal filmden bu yana geçen 57 senede görüyoruz ki, değişen hiçbir şey olmamış. Zaten bu yeniden çevrimde Keanu’nun bedeninde gelen Klaatu’nun tavırlarından anlıyoruz ki karar çoktan verilmiş, bize ayrılan sürenin sonuna gelmişiz. Gezegen bizim yüzümüzden yok olmakta ve engellemek için ne gibi bir çaba sarf ettiğimiz de ayrıca tartışılması gereken bir konu. Bu anlamda baştan “biz buyuz” temalı filmimizin sonlara doğru “değişebiliriz” şeklinde optimist bir mesaja kayması pek bir manidar durmuş.

Tüm iyi niyetli mesaj çabasına rağmen yeni yapımın vasatı aşamadığı da bir gerçek. Olmayan kısımları nelerdir, inceleyelim, gezelim görelim;

İlginçtir, Keanu… her filmde hep aynı sabit yüz ifadesiyle sergilediği odunsu oyunculuğunun ve “nereden de oyuncu oldum!?” tavırlarının ilk defa işe yaradığını görmek sevindirici.

Yeni Gort… müthiş bir tasarımla tüm haşmetiyle beyazperdede görmek heyecan verici bir deneyim. Yalnız onu da çok çabuk piç etmişler. Sanırız yapımcıya pahalıya patladı.

Yeni uzay gemisinin klasik uzay gemisi modelinden sıyrılıp küre şeklinde tasarlanması değişik bir hava katmış. Efektler de güzel, ama görmediğimiz şeyler de değiller sonuç olarak..

Vasat çünkü;

Film boyunca kimse Will Smith’in oğlunun suratına iki tane çakmamıştır (ki senaryodaki en önemli hata budur).

Orijinal filmde Profesör Barnhardt ile Klaatu arasında hikaye açısından önemli bir konuşmanın geçtiği kısım bir iki diyalogla geçiştirilerek harcanmıştır. John Cleese gibi bir aktörün bu rolde beş dakika gösterilmesi de diğer bir saçmalıktır.

Zaten kaderine karar verilmiş insanlığın değişebileceğine, üvey anne ile oğlu arasındaki sevgiyi görüp duygulanan bir uzaylımız vardır. Orada başka dünya dışı uygarlıkları temsil ediyor olmasının hiç mi ama hiç önemi yoktur. En nihayetinde Jennifer’a canımız fedadır.

İlk filmde Klaatu’nun tüm dünya insanlarına seslenme ve liderleri ikna etme çabasının yerini efektlerle harcanan dakikalar almaktadır. Bunun sonucu olarak hikayeyle herhangi bir bağ kurulamamaktadır. İnandırıcılıktan yoksun olan atmosfer, ne Dünya ne de içindeki insanlar için üzülmemize sebep olacak herhangi bir etki bırakamamıştır.

Sonuç olarak, bir ton mantık hatası barındıran vasat bir film olsa da, en azından taşıdığı mesaj kaygısını ve bunu anlatma çabasını ciddiye almamız gerektiğini düşünüyorum. Dipnot olarak Jennifer Connelly’nin da artık yaşlandığını ve filmin son yarım saati boyunca vermeye çalıştığı “Vi ken çeynç!” mesajına onun kadar olumlu yaklaşamayacağımı belirtmek isterim: “No Cennifır, Vi Kent!”

Anasayfa>>
Sinema Bölümü>>